Buhay, Pangarap at Paglalakbay...

Mahiwagang tinig

2010-03-01T13:52:00.000+08:00

May mahigawang tinig
na lagi kong nadidinig
Mayroong nais ipahiwatig
na akin rin namang ibig.

May mahiwagang tinig
talaga namang sadyang mahiwaga
na lagi kong dinidinig
ngunit ayaw namang pakilala.

Sa kailaliman ng aking puso
ang tinig ay laging tila kumukulo
napaka-init ng tinig
nakahandang hindi sumuko.

sa araw-araw laging kumakalabit
tila lamok sa tainga na pagkakulit-kulit
laging nakadikit sa buhay kong
sa Kanya lamang nakakapit

Kinilala ko ang tinig,
kinaibigan ang pahiwatig
ako'y nakaramdam ng kapanatagan
na sa puso ko'y ngayong
nananahan.

Kay tagal bago minahal ang tinig
tila hindi tinangkilik,
inisip na baka nagkakamali lamang
ang tinig na nagsusumiksik.

buo kong pagkatao ay iyo ng
angkinin
saan ka man naroon, ako'y sasama
nakahandang maging alipin
tatalikuran buhay na masagana.

ngayong ako'y nahumaling na
sa tinig na napakahiwaga
ang tanging hiling lang
ako naman sana'y gabayan
at wag ipagsawalang bahala.

O aking sintang tinig
ako'y naghihintay na ika'y
maging kapiling
nakahandang gawin kahit ano,
alang-alang lamang sa Iyo.

mahiwagang tinig, ako'y nananalig
na sa pag dating araw, ako'y laging
mabuhay na lamang
sa ilalim ng iyong pag-ibig...

[tulang nalikha gawa ng di pagdalaw ng antok isang linggo na ang nakaraaan]

Sandaling Pinakahihintay

2010-02-25T22:02:00.006+08:00

Ang sandaling pinakahihintay

ay ang marinig ang 'Yong tinig
sumisigaw aking dibdib
sa labis na pananabik

mga anghel ay nagdiriwang
sa palasyo Mong anong ganda
hangad ko lang ay magising
upang makamtan ang langit

salamat sa pagdaloy Mo sa
oras na ito
sa'Yong tinig makiknig ako

salamat sa pagdaloy Mo sa
oras na ito
suliranin at pasanin
mawawala ng kay bilis
sa sandaling kapiling ko'y
IKAW...

SA TINIG MO MAKIKINIG AKO...

2010-02-24T14:29:00.004+08:00

SALAMAT SA PAG DALOY MO SA ORAS NA ITO
SA TINIG MO
MAKIKINIG AKO...
SULIRANIN AT PASANIN
MAWAWALA SA SANDALING
KAPILING KO'Y IKAW!...

For when I am weak, then I am strong.

2010-02-20T22:59:00.005+08:00

God said to me, "My grace is sufficient for you, for my power is made perfect in weakness." Therefore I will boast all the more gladly about my weaknesses, so that Christ's power may rest on me.That is why, for Christ's sake, I delight in weaknesses, in insults, in hardships, in persecutions, in difficulties. For when I am weak, then I am strong. (2 Cor 12.9-10)

My passage for the day... Nahihirapan na ko! Hindi kaya I'm not for this? Bakit nung panahong sobrang active ko sa youth ministry pakiramdam ko tama lahat yung ginagawa ko. Pakiramdam ko natutulungan ko talaga yung mga kabataan. I feel like I am loved by everyone. Bakit ngayon, ganito? Parang lahat mali. PARANG WALANG PATUTUNGUHAN KAHIT MAYROON NAMAN TALAGA AKONG GUSTONG PUNTAHAN! Nahihirapan nako. Hindi kaya I am not for something I want to be someday? Parang namamalian nako. Hindi naman ako dapat dun. Pakiramdam ko ang sama sama ko para doon. I am not worthy!

Pero sabi sa isang paborito kong Telesine, hindi ko naman daw naramdaman na i-pursue this something dahil magaling ako. Dahil baka kasi umasa na lang ako sa sarili ko. "Our calling is not about us, rather it is about that God loves us in spite of ourselves in spite of our imperfections." "There is no perfect vocation only a perfect intention and the willingness to trust and surrender ourselves. " -(maging akin muli)

In the greater scheme of things there will be few things that matter that much to get you down.

I have learned to believe that everything happens for a reason and if all that I have gone through is what lead me to this place ... then maybe it was all worth it.

Mga kapatid, I am sure you are thinking. Bigla akong bumalik to blogging. I broke my own rule din na hindi mag FB for 40 days. I just need an outlet! Help me. Help me pray. Crucial ang coming weeks and months. Kailangan ko ng grasya na magpapalakas sa akin na ipagpatuloy ito. :(

Farewell speech delivered for Abp.Soc during the Thanksgiving Mass at the Balanga Cathedral. Oct.30, 2009

2009-10-30T12:04:00.001+08:00

5 years ago, Bataan was struck by news that Bishop Soc is coming. Si Bishop Soc daw ang bagong Obispo ng Bataan. Kasabay ng balita na iyon ang bulungan na, “sikat daw yun, celebrity!”

When I heard those things, naisip kong baka mahirap ngang lapitan si Bishop Soc. Dahil sabi nila, celebrity daw. Pero July 2, 2004 ng gabi – habang busy ang lahat na nag-aayos para sa installation nya kinabukasan, nagbago ang pananaw na iyon. Nagkasalubong kami sa rectory.

Tinanong nya ko, “Anong pangalan mo?”
“Jay po”, sagot ko.
Seminarista ka ba? Tanong nya ulit
“Hindi po!”
“Sakristan?”
“hindi din po. Sa PYC po ako”
Bigla nalang nya akong nilagyan ng KRUS sa noo sabay sabi, “ahh, Si Jay magpapari ha!”

5 years ago, tuwang tuwa ang Bataan. isang araw, magigising nalang tayo, 5 years later, umiiyak na ang bataan. Sigurado akong babaha ngayung araw sa Bataan, hindi dahil sa Bagyong Santi, malamang luha ang babaha.

Kung mababasa nyo lang po Father ang mga post ng mga kabataan sa Facebook mula nung gabing inanaounce na malilipat po kayo ng Lingayen-Dagupan, hanggang kagabi habang hindi po namin malaman kung ma eexcite po ba kami, o malulungkot dahil ngayon nga po ang inyong despidida mass. Malamang sobra po kayong ma totouch. Makikita nyo po doon kung pano po ipagsigawan ng mga kabataan sa internet, na mahal na mahal po namin kayo!

Mula pos a Kabataan ng Bataan, Maraming Maraming Salamat Father Soc! Maraming salamat po sa 2nd Saturday formation, maraming salamat po sa Pope John Paull II youth camp. Hindi na po namin ma-imagine ang susunod na summer youth camp next yea na wala kaming kasamang Bishop Soc. Maraming salamat sa importansya, empowerment at pagmamahal na ibinigay po ninyo sa amin. Ano man pong bagay na sinimulan nyo para sa amin, Pangako, itutuloy po namin! Ano man pong bagay ang naituro po ninyo sa amin, pangako, ibabahagi namin!

If by chance we meet again
May it be full of blessings in the rain
Yet for now all that I can say
Is to God for you I'll pray.
THE YOUTH OF BATAAN LOVES YOU SO MUCH FATHER SOC!

- Jay Quicho
Oct. 30, 2009
Cathedral of Saint Joseph, Balanga City

2009-10-29T22:36:00.004+08:00

LAST DAYS

Sadness creeps in and heart full of sorrow
As I sat with clouded eyes, still crying.
Nothing will be lost, I thought.
All's well. I'll look forward to tomorrow.

All of these are foolish things to say.
Foolish...fooling myself is what I'm doing.
All the memories that I've known
Cannot be replaced in any way.

Sure, new experiences will come.
But will these outshine the old ones?
Love and understanding have grown for five years.
Hard to comprehend why it's all ending.

Life goes on, they say.
But now all I want is life to be as it is.
Joy fills my heart in this place.
Nothing more to ask for, I prayed.

Goodbye...goodbye...final goodbye
In these last few days of woe and sorrow.
Tears mixed with laughter echoes in the halls
As the cover closes in the final days of this chapter.

And If by chance we meet again
May it be full of blessings in the rain
Yet for now all that I can say
Is to God for you I'll pray.

...the youth of Bataan loves you!

2009-09-17T15:34:00.004+08:00

THE HELL IT HURTS! :(

Sa totoo lang, dapat last week pa ang post na ito. Pero hindi ko kayang mag sulat.
Ang sakit kaya.
Tanong niyo bakit emo-emohan na naman ako?
e kasi.. ganto yun.

Sept. 5 2009 (Saturday)
Nagulantang ang Diocesan Youth Ministry.
Nagkaroon kami ng malaking problema.
Pero hindi ko na yun ikkwento dito.
Ang tanging emotion na nangibabaw nung oras na yun,
ay biglang bumagsak ang desire ko for priesthood.

nag text ako sa kay Bishop Soc,

ako: Bishop, pwede po ba kayong ma meet ng ilang members ng council
tonight? we badly need you. sobrang broken po kaming lahat.
please po.

After 3hrs. sumagot finally ang obispo.

Bishop Soc: I am sorry to hear. But I wont be free tonight. I will set another time.
Hold on.

tumagal ang 3 araw, pero wala pa din siyang text kung kailan niya kami kakausapin.

Sept. 8 (Tuesday) 6:00 pm

nagulat ako bakit biglang nanginig ang boses ni fr.perry after niya mag
pa communion. nagsimula siyang mag announce.

"Effective 6pm tonight, Bp. Soc is the new Archbishop of the Diocese of Lingayen-Dagupan.
Masakit man po sa loob, e kailangan nating tanggapin. Ipagpatuloy natin ang programang nasimulan niya."

gumuho ang mundo ko sa napakaraming dahilan. wasak na wasak ako. hindi pala.
durog na! di ko na alam ang gagawin ko nung gabi na iyon.

una. dahil sa pagpapari ko. naidepende ko sa kanya ang pagpapari ko. wala pang dalawang linggo ng naibigay ko sa kanya ang matamis kong oo para sa pagpasok sa seminaryo.
wala pang dalawang linggo ng nasukol nya ko at wala nakong nagawa kundi ang sumagot ng oo.

siya lang ang inaasahan kong makikipag usap sa mga magulang ko kapag papasok nako.
pano na?

pangalawa. siya lang ang tanging pag-asa namin sa problema namin sa DYM. pano ngayun, ala na kaming obispo?

hindi kami natulog magdamag ng mga kasama ko sa DYM.
nasa mga bahay namin kami, pero magkaka chat kami, magkaka text.
pareparehong naghihinagpis sa biglaang announcement na nagpaguho ng
mundo namin.
nag desisyon kami na hindi kami papasok.
yung iba sa amin ay teacher. yung iba ay nag oopisina.
yung iba naman ay estudyante.
wala rin kasing matinong mangyayari kung papasok kami.
puyat kami.
at sirang sira din ang mundo namin.

pero ang lahat ng ito ay nagkaroon ng sagot kinabukasan.

Sept. 9 (Wednesday) 9:00am
umakyat ako kay father perry para may mahingahan ng bigat ng loob.
pero may interview sya sa ikakasal.
bababa nako pabalik ng office ng bigla kong nakita si
Bishop na paakyat ng kumbento.
di ko alam ang gagawin.

aastras ba ko?
magtatago?
papasok sa chancery? o sa chapel?

di ko siya kayang kausapin dahil siguradong iiyak ako.
pero bigla syang tumingala.
nakita nya ko.

sabi nya" halika nga jay, mag usap tayo."

pagpasok ko sa office nya.
nagsimula ang pag-uusap.
pinagusapan muna namin ang problema.
pagkatapos, ang pag alis na nya ang pinag usapan.

ako: (nanginginig ang boses) kelan po kayo aalis? pwede po bang tapusin nyo muna po ang Mt. Samat Pilgrimage?

Siya: hindi pwede eh. kailangan ma install ako dun in two months. pero pag wala pa kayong obispo, dadating ako sa Mt. Samat.

*katahimikan* sabay tulo ng luha ko.
sinampal nya ko sabay tayo.

niyakapap niya ko ng matagal sabay sabi:
"magpari ka pa din ha. magpapari ka pa din kahit anong mangyari." "mag iingat kayo, at wag nyong papabayaan ang Mt.Samat Pilgrimage."

anong sinagot ko?
siyempre, wala.
dahil parang bata na akong umiiyak.
tas tumalikod na ko at nagpaalam.

pinagpatuloy ko nalang sa office ang pag iyak ko.

aaminin ko, hanggang ngayun di ako maka move on.
ang hirap tuwing maiisip ko.

pano na ang HERO?
pano na ang Bataan, Bayani at Banal?
Pano na ang taunang Mt. Samat Pilgrimage?
ganoon pa din kaya ang response ng mga kabataang sasama?

hindi ko maimagine ang Mt.Samat Pilgrimage na walang Bishop Soc.
at hindi ko maimagine ang Bataan ng walang Bishop Soc.
dati hindi kilala ang Bataan.
pero naipakilala ito ni Bishop Soc sa buong bansa.

pag sinabi mong bataan, ang sagot nila, "wow, nandun si bishop soc!"
at ako naman na makakarinig nun, siyempre magyayabang.

haaay.
naalala ko nung isang umaga.
tinext ko siya:

ako: Good morning Archbishop!
- aba agad nag reply.
Siya: Father Soc! Gusto mo ng away?

ayaw kasi niya magpatawag ng Bishop. father lang.
e lalo ngayun. Archbishop na siya.

haay.
mag tetext pa din kaya siya ng jokes tungkol kay erap, manny pacquiao at aling dionisya?
May babati pa kaya ng Good morning, Good night?
May babati pa kaya sa amin tuwing may maganda kaming nagagawa sa Youth Ministry?

nung isang gabi, nakareceive ulit kami ng text.
nagpapaalam na siya. at nagiimbita sa installatation nya.
sa dulo ng text nakalagay, "God knows I love you all!"

aw. ang sakit.

siguro nga ang Edsa Shrine ang FIRST LOVE niya.
pero naniniwala akong ang BATAAN ang kanyang
ONE TRUE LOVE.

antayin nyo ko Archbishop. kayo pa din ang mag oordain sakin.
kahapon ay nag text si Rev siopao sa kin.

"I look forward to that day that I will concelebrate mass with you and Father Soc."
sana isa ng Obispo si Rev. that time. at isa ng Cardinal si Father Soc.
wag muna pope.
baka maging malabo na kasi na maka misa ko sila.

kung sino man ang makakabasa nito,
please do pray for our diocese.
sana pagkalooban kami ng obispo na hindi aalisin ang programs na
talaga namang nag click sa bataan lalong lalo na sa mga kabataan.

haaay!
isa pa, haaay!
sabi nga ni Kris Aquino, "It would take a lifetime for us to be okay. "

2009-08-20T00:10:00.001+08:00

Birthday will Always be Happy Because of YOU! :)

O God, I thank You for giving me

Another year of life.

I thank you for all the people who have remembered me today,

And who have sent me good wishes.

Thank You for everything

That I have been enabled by You to do

And to be in the past years.

I thank You for the experiences

Of the past year:

For the times of success,

Which will always be happy memories;

For the times of failure,

Which will remind me

Of my own weaknesses

And my need of YOU;

For times of joy

When the sun is shining,

And for the times of sorrow

Which drove me to You.

Thank you for Fr. Alfred. I learned and realized

Many things with him.

Sana kayo ng bahala kay Fr.alfred, Lord.

Thank you again for Jara. For her sound

Support and love for me.

Walang kapantay!

Thank you for the Youth Ministry

For giving me inspiration and strength.

Lord, lakas ko ang youth ministry.

Alam nyo po yan.

Thank you for my friends,

Na walang sawang nagpapayo,

Nagpapalakas ng loob,

At nagmamahal sakin.

Thank you for my parents,

Lagi nyo po sana silang alagaan.

Lord, thank you sa tawag Ninyo!

Malaking regalo po iyon.

Sana patuloy ko pong maalagaan ang tawag niyo,

At makasagot na din ako ng maayos in time!

Forgive me,

For the hours I have wasted,

For the chances I failed to take,

For the opportunities

I missed in the past year.

Forgive me that I have not made of life

All that I might have made of it.

Help me in the days ahead

To make this the best year yet,

And in to bring credit to my self,

Happiness to my love ones,

And joy to YOU.

You know what I mean, Lord,

And You know my heart’s desire!

This O ask for Jesus sake.

Amen!

2009-08-10T12:03:00.004+08:00

A LETTER FROM JARA

hindi ko alam kung anong anghel ang kumakalabit kay Jara. na tuwing kailangan ko yung advices niya, bigla nalang siyang nandyan ng di ko inaaashan.

this letter was sent thru email again.
and you know what? this letter was sent last July 16, 2009 pa pala.
at hindi ko alam kung anong nangyari. bakit hindi ko nabasa to.
at hindi ko rin alam kung anong anghel ang kumalabit sakin
para mab browse muli ng emails ko.
ngayun pa.
ngayon pa na sobrang kailangan ko yung mga salita na binitawan nya sa sulat na to.

01:42,150709

What gets you out of bed in the morning? Ü

“What are you in love with, what seizes your imagination, will affect everything. It will decide what will get you out of bed in the morning, what you will do with your evenings, how you will spend your weekends, what you read, who you know, what breaks your heart, and what amazes you with joy and gratitude.”

…

I know it will be a narrow road, and it won’t be easy.

…

I didn’t know what to expect.

I read again the message of Bro. Utoy from your blog, “I understand your apprehension basta tungkol sa vocation. Tama ka, hindi mo ito basta-basta madi-discuss kahit kanino nang di sila maiilang, maguguluhan, magdududa o mawawalan ng interest. At ang hirap ngang humanap ng taong makakausap tungkol dito, yung tipong sisiryoso at mag-eencourage sayo. And to think, this is the time when you needed all the the support and prayers you can get.”

Haauy. Immediately, I sensed a boo-boo moment. Was it inner peace? I later learned why.

Love kept us going.

Haauy.

Remember, how God fixed and prepared everything in fine, appreciating life as we see it through our eyes. Then suddenly, God surprises us, share that corner until it became our world. Pym was shared and became our second family.

Our four years being together went by smoothly. We were best friends. We could cry and laugh together. ü

…

It was battle inside- to let go or hold on. It was a total wreck.

Paulit ulit akong kinukulit ng isip kong balikan ung mga panahong nakaupo lang tayo nagkwekwentuhan, nagtatawanan, nagkukulitan, ung kapeng pinagsaluhan natin nung kahapong Masaya tayo, ung mga istorya mo, pati mga luhang, ewan ko ba, bigla nalang pumapatak.

Tapos Isang araw…….

haay..

… parang ang layo na.

Literal malayo nga, nasa Baguio ako, nasa Bataan ka. Ilang milya rin yun. Pero hindi lang pala sa milya masusukat ang distansya… pagkagising ko kahapon, eto na :’(

I had tears in my eyes reading your blog how people loved you at your hour of need. At paulit ulit kong naririnig ung bokasyon, bokasyon.

……..haay. BOKASYON.

Natawa nalng ako bigla, bakit kasi iniiwasan kong pakinggan e assigned tone ko nga pala yun para sayo.

Oo, at Pinagdarasal kita.

Ako na ata yung pinakamadalas mong paglabasan niyan. Ako na ata ang pinakamadalas makarinig niyan. Ako na ata ung madalas mong iyakan sa nararamdaman mo.. Ako na yata ang laging magsasabi, “mahal na mahal ka ng Diyos at maswerte ka dahil mas mahal na mahal ka pa Niya ngayon.” Hindi to ordinary sa isang girlfriend, ang weird. Oo ang weird talaga, kahit ako nawiwirduhan talaga. Pero pinakamasarap na paguusap natin, tuwing umiiyak ka sa harap ko, nahihirapan, naguguluhan, natatakot. Kasi naman mas nakikita kong, bukas, Magpapari ka.

Lord said, “…Look, I am going to seduce him, lead him into desert and speak to his heart…”

I whispered: You have seduced him, Lord, and he let himself be seduced, so be it!”

Totoo, naniniwala rin ako na may bokasyon ka. Sa mahabang panahong pagkakakilala ko sayo hindi ka sumusuko sa nararamdaman mo. Hindi mo titiisin yung galit ng magulang mo tuwing uuwi ka galing sa simbahan, *pagod, gutom, masama na yung pakiramdam kung walang nagtutulak sayo. Hindi ka makakaramdam ng kagaanan sa paglilingkod at hindi ka magkakaganyan kung walang napakalaking nagtitiwalang Diyos sayo.

May halong lungkot at pagtatanong sa puso ko nung binabasa ko yung blog mo.

“Di mo magagawang pumunta ng lihim sa Manila for a vocsem kung walang grasya ng Diyos na nagpalakas ng loob mong gawin yun.”

Oo nga. Hindi mo magagwa yun kung hindi ka nagaalab sa tawag Niya. Oo nga hindi mo magawa yun dahil nanghihina ka nga eh pero dahil sa grasya ng Diyos, nagkaroon ka ng liwanag, nagkaroon ka ng lakas ng loob.

Jay. There is “one person out there just for you”- His name is Jesus, and He wants the best for you.

Discover in prayer how God wishes you to act.

Discern more. [it’s the feeling that we discern, not just the ideas.]

DECIDE.

[[ don’t discern forever sabi nga ni Bro Utoy “there is never really the right time. We can always say, di pa ako ready kasi kailangan ko pang mag-grow up, kailangan kong tulungan ang family ko, kasi nandyan pa si Sugar, kasi ganito, kasi ganyan. Kapag ganun ang mindedness, tatanda ka na lang eh hindi ka pa rin makakapasok.” Ang galing. Fall in love, stay in love and it will decide everything. ]]

About the signs thingy,

I agree again with Bro. Utoy, look at the signs, moreover, signs are to be tested. Don’t just decide based only on signs because devil can also produce all those signs. -Fr. Green

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Haaay.

I’m happy nilalabas mo tong nararamdaman mo sa mga kaibigan, perhaps thru blogging, para hindi lang ikaw yung nagdadala. Continue seeking spiritual direction from somebody more experienced. Ang dami ko ring natutunan sa sinabi ni Bro. Thank you sa mga katulad Niya, he spoken like Erps. :))

I know it will be a narrow road, and it won’t be easy.

Jay, sa huli kalooban pa rin ng Diyos, wag kang magalala, wag kang matakot, wag kang malungkot. Anu pa man, palagi lang kaming nandito, palagi lang rin akong nandito. Pamilya tayo di ba. Makakaasa ka sa mga panalangin ko. Hindi man madalas ako ung nahihingan mo ng lakas ng loob at sinu nga ba naman ako sa lakas na maibibigay Niya, makakasiguro kang kasama mo ko sa paglalakbay. Hindi nga lang tayo nakaksiguro kung hanggang saan, hanggang kailan. Maraming nagdadasal para sayo. You’re very much loved Kuya, Jay.

Till here..

For the one called, it is being loved by Christ that moves us to get out of bed in the morning.

Fall in love, stay in love and it will decide everything.

P.S.

hindi ko magawang magkomento sa mga sulat mo. hindi rin kasi ako magaling dito. never rin atang lumabas sa bibig ko ang mga to. Masaya lang ako ngayon. Basta.. lucky day today. Ok tayo. :’)

Lord said, “…Look, I am going to seduce him, lead him into desert and speak to his heart…” I whispered: You have seduced him, Lord, and he let himself be seduced, so be it!”

Lucky day today and I know you know what I mean. ü

I believe that there’s much more into you na hindi ko pa nakita sa loob ng apat na taon at siyang manghihingi ng atensyon mo ngayon.

*nga pala, hindi ka expressive eh pero this time you expressed more than enough.

Magpapaka-fan na ko. ang galing ng mga sulat. Ang galing mo magsalita. God is in you. ü

May potential ka!. :))

You are The Best. ü

jara.. ü

thank you so much jara.

thank you for always being there.

please keep on praying for me.

hindi biro yung pinagdadaaanan ko ngayon.

kakaiba mag iwan ng test si Lord.

at palagay ko bumagsak ako. :(

akala ko decided nako. then suddenly.

di ko alam ang nangyari.

mukang kailangan ko pa ng mahabang panahon to decide, to discern.

i hope to find my place, so my life can fall in place.

i know in time i'll find place, in the greater scheme of things!

2009-07-27T15:21:00.004+08:00

LOVE WHAT IS IN PAIN...

isang buwan ang nakalipas, nang sabihan ako ng parish priest ko ng isang sekreto.

ang paring matagal na nawala, na itinuring na kapatid ng tatay ko, ay bumalik na.

kaya lang, may malubhang sakit sa puso.

sa loob ng isang buwan, ako ang nagbantay sa kanya sa ospital kapag walang klase. ako ang tinatawagan nya kapag may kailangan sya, o kaya naman ay walang makausap.

pare-pareho ang text messages nya sa akin, "anong oras ka pupunta dito?"

nung isang linggo, ay lumala ang sakit nya. hirap sa paghinga. pero hindi ko inisip na ito na ang huling Linggo na sasamahan ko sya sa kanyang paghihirap.

sabado ng umaga, kahapon, pinalabas nya ang kasama kong bantay.

kahit hirap sa paghinga, inalis nya ang oxygen, para makausap ako ng maayos.

"Hindi na ko magtatagal, malapit na kong mamatay. masaya naman ako dahil nakapaglingkod ako sa Diyos at sa tao. ito ang kapalaran ko, hindi na ko magtatagal. I am ready to face the Lord. handa na ako. wag kayong malungkot sa pag alis ko. nakahanda na akong humarap sa kanya. pinauwi ko na rin ang mga kapatid ko sa Quezon, ayokong makita nila akong nahihirapan."

parang sasabog ang puso ko sa sakit. hindi ko alam na masasaktan ako ng sobra sa pamamalaam nya saken. ang alam ko lang na kuneksyon naming dalawa, malapit sya sa tatay ko. bukod dun wala na. pero sa pagkakataong iyon, parang mas naging malapit pa ko sa knya kesa sa lahat ng tao. nabigyan ako ng pagkakataon na magpaalam nsya saken.

mabigat ang maghapon. pero pilit pinagaan. nakuha pa namin mag picture-picture. pero alam ko, anu mang oras, maaaring bigla nalang tumigil ang puso nya sa pagtibok. maaring bigla nalang nya kong iwan mag isa sa kwarto.

kinabukasan, maaga ko syang pinuntahan sa ospital. alas-sais ng umaga. para bang may kung anong tumulak sa akin para puntahan sya agad. parang namiss ko na din sya. nakita ko sa pinto, "NO VISITORS ALLLOWED."

pinalabas ulit nya ang kasama kong bantay, at muli. nag paalam sya. yun na ang huli nyang pamamaalam sakin. sinabi nya lang ulit na malapit na syang mamatay. inutusan nya kong tawagan ang mga pamangkin nya at sabihin na umuwi na din sila ng Quezon. sumunod ako. pero hindi naman sumunod ang mga pamangkin.

pagkatapos kong tawagan ang mga pamangkin nya, hinananap nya sakin si Papa.

"nasan ang papa mo? hindi ba pupunta? sabihin mo pumunta dito."

alam ko na na magpapaalam na din sya. pagpasok ni papa, nagsalita si father alfred.

"jay, sabihin mo na."

..."ano pong sasabihin ko?"

"sabihin mo, nanghihina na ko, malapit nakong mamatay."

tumulo ang luha ni papa pagkarinig nun. mawawala ang pari na itinuring nyang kapatid.

matagal na panahon na hindi nagsisimba ang tatay ko, puro bisyo.

pero si father alfred ang nagpabalik sa kanya sa simbahan.

nagpipigil ako ng luha ng mga oras na yun. kitang kita ko kay papa na nasaktan sya. kitang kita ko kay fr.alfred na hindi nya kayang magpaalam kay papa. ipinadaan pa nya sakin.

si papa ang huling request ni fr.alfred na tao na gusto nyang makausap.

alas-nuebe ng umaga, dinala sa icu si father. ang alam ko lang, hirap sya sa paghinga. pero nakakatayo sya. nakakalakad. nakakahiga mag isa sa kama sa ICU.

alas-dose ng tanghali, sinamantala ko ang pagkakataon na makatabi sya sa loob ng ICU. nag mano ako sa kanya.

sabay sabi " father, pagdasal nyo din po ako. gusto ko ding maging pari tulad nyo."

tumango siya. hindi ko na napigil.

lumabas ako at lumayo sa mga kamag anak nya. at nag iiyak na parang bata.

sinundan ako ng pamangkin nya at tinulungan lang akong umiyak!

ang sakit sakit. di ko namalayang napamahal din ako sa kanya.

alas dos ng hapon, may paring dumalaw na may malubhang sakit din. isang matandang pari na malapit din sa akin.

LOLO MONSI kung tawagin ko sa kanya.

lumabas ako ng ICU para bigyan ng privacy ang pag uusap nila.

pero ipinatawag ako ni father alfred. dun lang daw ako sa tabi nya at hawakan ko ng oxygen nya.

sabi ko kay father, "dito lang ako sa tabi nyo. di ko kayo iiwan. lakasan nyo ang loob father. "

di napigilan ang tulo ng luha ko ng pagmasdan ko ang pangyayari.

isang matandang at malubhang pari, binibigyan na ng lakas ng loob ang isang

pari na nag-aagaw buhay.

maya-maya, nagdatingan ang iba pang kamag-anak at kapatid ni father alfred.

pinalabas ako ni father alfred para sabihin na papasukin isa isa ang kamag anak,

sisilipin lang sya. at lalabas na.

pinapirma na din ang mga kapatid na hindi na kakabitan ng tube si father, anu man ang mangyari.

si father alfred mismo ay ayaw ng magkapakabit ng life support. kung hindi naman sya gagaling sa life support, wag nalang daw.

mga alas tres at kalahati ng hapon, ayw nya ng magpaoxygen. inaalis nya na ang kamay ko. iniiwas na din nya ang muka ko. ayaw na nyang mag oxygen. nagsumbong ako sa nurse na ayaw nyang mag oxygen, pero walang magawa ang mga nurses.

nagsalita si father alfred. "tama na please. nahihirapan nako. gusto ko ng magpahinga. lalo lang ako nahihirapan sa oxygen."

"JAY, LUMABAS KA NA. "

wala akong nagawa. kundi magsumbong sa mga kapatid at kamag anak. pero wala na. desisyon na iyon ni father alfred.

15 mins later, nakita kong nagkakagulo na sa loob.

pumasok ako.

na cardiac arrest na si father.

tinawagan ko si bishop at ang parish priest para sa instructions.

Isang CPR lang ang gagawin. pag hindi na revive, tama na.

wala na kong mailabas na luha. ang bilis ng pangyayari.

dumating si bishop at inutusan akong ihanda ang mga isusuot ni father alfred.

at dalin sa funenaria. doon na kami nagkita ulit ni father alfred. maputla at malamig na sya.

wala na talaga sya.

nahihirapan ang kalooban ko ngayun sa nangyari.

nasasaktan ako dahil namimis ko sya.

nasasaktan ako dahil nasanay akong kasama ko sya araw araw.

pero masaya na din ako. dahil alam kong payapa na sya. hindi na sya hirap sa kanyang karamdaman.

nakapag picture pa kami ni father alfred bago sya dalin sa ICU.

2009-07-13T13:21:00.005+08:00

A letter from Bro. Utoy

this letter was sent thru email last march pa.
and i decided to post it here.
binasa ko ulit yung letter, at sobrang gumaan talaga ang pakiramdam ko..

to bro.utoy, kung mababasa mo po ito., sorry..
di ko na napagpaalam po sayo..
pero gusto ko lang po i share yung letter nyo.
i believe meron din po kahit papanong reader na napapadpad
dito na naghahanap din ng answer about their vocation..
baka makatulong po..
at sobrang happy talaga ko everytime i read this letter.
[hindi po bola yun ha?]

so heres the letter..
__________________________________________________________________

Dear Jay,

Peace!

I decided to answer your comment through e-mail kasi baka magtanong ang iba, bakit yung comment mo lang ang sinagot ko. mahirap na't baka mabawasan ang aking lilimang readers.ü

I understand your apprehension basta tungkol sa vocation. Tama ka, hindi mo ito basta-basta madi-discuss kahit kanino nang di sila maiilang, maguguluhan, magdududa o mawawalan ng interest. At ang hirap ngang humanap ng taong makakausap tungkol dito, yung tipong sisiryoso at mag-eencourage sayo. And to think, this is the time when you needed all the the support and prayers you can get.

I went to your blog and read your lenten reflection on wine. ang galing ah. that piece shows that you're wise and mature beyond your years. Dahil dun, alam ko na hindi mo kailangan ng payo. Just like everyone else, just like me, just like Matthew at the tax collector's table, kailangan mo lang ng affirmation. Still, let me say my piece about your vocation. I do not know you personally, but I do believe you have a call. Totoo, naniniwala ako na may bokasyon ka. Isipin mo na lang, Jay, you won't have this much interest on becoming a priest kung walang nagtutulak sayo. You won't be so fired up about the Church kung walang nag-inspire sayo. Di mo magagawang pumunta ng lihim sa Manila for a vocsem kung walang grasya ng Diyos na nagpalakas ng loob mong gawin yun. You really are being lead to this call, you are being guided to something greater than what you imagine. Di ko sasabihin kung mali yung Jesuit o si Bishop about signs. Ito lang ang sasabihin ko. Don't look for signs. Look AT the signs. You don't have to ask God for signs. God has already given you them to you, you'll only have to be sensitive enough to see them.

As for the big decision, there is never really the right time. We can always say, di pa ako ready kasi kailangan ko pang mag-grow up, kailangan kong tulungan ang family ko, kasi nandyan pa si Sugar, kasi ganito, kasi ganyan. Kapag ganun ang mindedness, tatanda ka na lang eh hindi ka pa rin makakapasok. Don't wait for all things to get resolved, kasi walang katapusan yan. Go kung go! Things will take care of itself along the way. Let the dead bury the dead, sabi nga ni Kuya Jesus. Anytime that you choose, basta pinagdasalan at pinag-discernan at hindi isang decision made during turbulent times, right time iyan, Jay.

Jay, I don't promise na magiging pari ka nga in the end. Di kita ganung kakilala para masabi ko yun. Ikaw pa rin ang makakasagot nyan.. But I can assure you, I'll pray for you along the way. If you feel you're being called sa Jesuits then be with the Jesuits. While they have the most difficult formation, theirs also is the most wholistic and most effective. You may want to try diocesan priesthood too, like Jhoen AND study at the Jesuits, kasi posible rin yun, medyo magastos nga lang.ü Or you may visit other religious congregation, Bahala ka. Basta give your all. Yang igive-up ang girlfriend, trabaho at pamilya, maliit na bagay lang yan kumpara sa mga biyayang ibibigay sayo ng Diyos.

I don't know why am I writing you eh di naman kita kilala. Pangalawa eh sobrang busy ko nga. I just felt I need to affirm you. Probably because when I was at that stage too, I felt alone, misunderstood, pressured. Kaya naman, be assured of my prayers for you. Di ako kagalingan magdasal pero wala naman yan sa galing. God will hear my prayers for you just the same. And pray for me too. Kailangang kailangan ko rin ang mga dasal mo.

God bless and have a blessed journey!

Your Kuya Utoy at the Table of the Lord,

Vergel Dalangin, SSS

2009-06-01T21:58:00.005+08:00

Para sa mga Pinaka-mamahal kong Kabataan ng Balanga...

5 taon na pala akong kasama nyo sa paglalakbay.

ang dami ng nangyari.

ang dami kong natutunan.

ang dami ko ng nakasama.

at ang dami na ring umalis.

pero iba ang pagkakataon na to.

sa loob ng limang taon, ngayon lang ako nakaramdam ng

sobrang lungkot!

madalas, nagsusulat ako dito kapag gusto kong sumigaw ng malakas para lang mailabas yung nararamdaman ko. Baka makagaan naman kasi ng pakiramdam kung sisigaw ako.

pakiramdam ko ngayon hindi magiging sapat yung literal na sigaw lang para mailabas yung lungkot, yung bigat ng puso.

daig ko pa yung iniwan ng girlfriend.

dahil apat sa inyo ang aalis.

at ewan ko ba. nananadya ata ang tadhana.

akalain ko ba naman na mga importanteng tao pa sa ministry ang aalis.

para kay Karen:

mag-aral kang mabuti ha.

wag sanang maging hadlang yung dami ng problema

sa pag-aaral..

mag-iingat ka.

alam kong ang dami mong dinadala ngayon.

nasabay pa na kailangan mong umalis ng bataan.

kung kelan kailangan mo sana ang mga kaibigan mo dito..

kapag may kailangan ka, wag kang mahiyang magsabi samin.

Para kay Mart:

sayang. sandali palang tayong nagkasama.

pero sobrang bilib ako sayo.

ang tagal mo ding pinag isipan ang pagpasok

sa seminaryo, at ngayon matutupad na ang pangarap mo..

tatagan mo ang loob mo..

para kay khen:

brad. lakasan mo ang loob mo.. alam kong hindi madali ang

pinagdaanan mo bago ka tuluyan makapagdesisyon na pumasok ng

seminaryo..

sobrang pinagmamalaki kita.

at sobrang masaya ako para sayo.

salamat sa pagtitiwala. salamat at ako ang napili mong takbuhan

nung mga panahong gulong gulo ka sa pag dedisisyon.

salamat.

at kung dumating ang panahon na kelangan mong

magpalit ng desisyon, lagi mong tatandaan ang sinabi ko..

wag mong isipin ang sasabihin ng ibang tao..

ang mahalaga, ang laman ng puso mo ang masunod.

ang tapang mo!

dahil yung ilang taon ng gumugulo sa utak ko, isang taon mo lang sinagot.

ako kaya?

ipagdasal mo ako palagi ha.

at para kay divine:

ikaw yung pinaka malalayo samin.

salamat sa sobrang pagtitiwala divine.

may mga bagay na tayong tatlo lang ng Obispo

ang nakakaalam.

lagi kong ipagdadasal yun divine!

at sobrang proud ako sayo..

salamat sa lahat ng naitulong mo saken.

salamat.

ako pa rin si kuya jay. wag nyo kong kakalimutan lalo na pag nanghihina na kayo..

nakahanda akong palakasin ang loob nyo kahit wala ng matira sakin.

at para sa mga maiiwang kabataan na kasama ko...

ganun talaga.

"Kapag may kailangang idagdag ang Diyos, may kailangang ibawas."

lagi nalang natin silang ipagdasal.

salamat! salamat sa masayang may 29 at 30.

di ko yun makakalimutan sa buong buhay ko...

hindi ko malilimutan yung mga salita na sinabi nyo nung gabing yun.

salamat.

salamat sa pagtitiwala, sa respeto, sa lahat ng suporta at pagpapalakas ng

loob. salamat dahil hinayaan ninyong maglakbay kayo na kasama ako.

pero ano mang magagandang bagay ang sabihin nyo sakin,

isa lang ang dahilan nun kaya ko nagawa lahat ng yun.

yun ay dahil mahal na mahal ko kayong lahat!

puno ng lungkot ang dibdib ko,

hindi ko kasi maimagine na papasok ako

ng opisina na hindi ko na kayo makikitang lahat.

may kulang na.

di ko maisip na yung lagi kong nakakasama sa hapon pagkatapos ng

klase, hindi ko na makakasama.

di ko maisip na yung nakakasama kong magserve sa youth mass, di ko na makakasabay sa pagseserve...

isipin nalang natin na may mga magagandang plano pa ang Diyos para satin.

hindi pa huli ang lahat para magsaya sa kabila ng may aalis.

dahil malay natin, sa mga aalis nating kasama,

may magmamadre pala, at may mga pari na!

mga kabataan ng balanga,

sobrang mahal na mahal ko kayo!

may kakaiba sa inyo, na di ko maipaliwanag kung ano..

kaya labis labis nalang kung ipagmalaki ko kayo

sa mga kasama kong lider-kabataan..

ang daming bagay na ang pinagpalit ko para sa inyo..

at hinding hindi ko pagsisihan yun.

ano man ang kahinatnan ng buhay ko,

matuloy man ang hangarin ng puso ko sa pagpapari,

isa kayo sa bumuo ng desisyon ko.

lagi natin ipagdasal ang isa't isa...

ano mang oras na kailangan nyo ng makakausap,

i will always be here for you...

always remember:

My heart belongs to you!

I Promise to Love You More,
Serve You More, and to Make You
Happy Everyday for the
Rest of Your life!

2009-05-07T20:06:00.009+08:00

ATE...

para sa'yo to..

nangako ako dati. may entry ako para sa'yo...

pero sabi ko sa sarili ko nun sa sarili ko, ayokong maging emosyonal.

baka may tamang panahon para dun.

eto na siguro yun..

naalala mo to?

sobrang na mimiss ko yan.

sana palagi nalang tayong bata. para wala nalang tayong iniisip

na problema. sana palagi nalang ganun.

away lang nila ang problema natin.

pero kinabukasan ayos na.

di ko inakala na sa pagtanda natin, kasabay din nun yung bugso

ng problemang dumadating na palala ng palala.

sa totoo lang, napapagod na kong mag-isip.

ayoko na. pero kelangan lumaban..

kailangan lakasan ang loob para makaahon sa problema.

ngayon, eto nanaman.

huwag mo sanang isipin ate na galit ako sayo...

hindi. siguro nabigla lang.

ate, wag mong isipin na nagagalit kami sayo...

mahal na mahal ka namin.

kami ni kuya, ni mama at ni papa.

alagaan mo yung sarili mo ngayon.

ngayon mo mas kelangan alagaan ang sarili mo...

ngayon mo kami mas kailangan.

para na din sa sitwasyon mo ngayun..

at sana ipangako din nya na aalagaan ka nya.

ibigay nya sayo yung pagmamahal na

di mo naranasan habang magkakasama tayo...

nalulungkot ako.

sa totoo lang, naiiyak ako ngayon.

kung kelan tumanda tayo, saka tayo naging

ganto kalapit sa isa't isa...

kung kelan magkakalayo na tayo...

kung kelan magkakaroon ka na din ng sarili mong pamilya...

ate, pangako.

tatapusin ko tong pag-aaral ko.

tulungan tayo nila kuya..

di pa huli ang lahat.

pakinggan lang natin ng pakinggan ang gusto nilang

sabihin.. masaktan man tayo, ayos lang..

naniniwala ako na yung sakit na yun ang

mas magpapatatag satin,

para maabot natin ang mga pangarap natin...

ate, lakasan mo ang loob mo...

nasa likod mo kami.

2009-04-08T08:53:00.003+08:00

Pag- aalay ng sarili.

ako dapat yang nakapako riyan..

iniligtas Niya ako..

sapagkat yung nakapako, walang kasalanan.

tayo ang may kasalanan, at namatay Siya alang-alang sa sa atin..

that is how much God loves us.

He died for us.

matagal na natin naririnig 'to.

pero tiyakin natin, tayo dapat yun.

We will never completely understand how much God loves us.

If you wuould understand how much God loves you,

you would die!

Because it would be to much to contain by your limited mind and your limited heart.

____________________________

ito ang pinaka touching holy week ng buhay ko...

naiiba sa mga nakaraan.

nung una, medyo nakaramdam ako ng lungkot.

wala ni isang bagay ang nai-assign sakin sa darating na summer youth camp.

pero ang surprises talaga Niya laging nasa huli.

isang Linggo bago ang Semana Santa,

nag text ang Obispo.

"Are you free tomorrow morning to see me in my office? I

need your help for the Holy Week recollection. 9am?"

syempre ako naman kinabahan. di ko alam ang ipapagawa sa akin.

nagkita kami kinabukasan. nagpagawa siya ng video clips na gagamitin nya sa kanyang

talk ng 3 consecutive days.

o diba.

at hindi natatapos dun.

kinabukasan, pagkatapos namin magkita.

nagtext muli siya,

nagpapa organize naman ng youth ng Balanga para veneration of cross.

syempre ako naman, touched ako.

nagtitiwala kasi siya sakin.

natapos ng maayos ang three day recollection ng obispo sa katedral.

pagkatapos ng kanyang reccollection,

I had a great confession! ang sarap sa pakiramdam. gusto kong tumalon,

sumigaw. nawala ang dinadala kong mabigat.

isa rin ako sa assistant nung paring incharge sa altar of repose ng Maundy thursday.

aba. so proud ako. ang galing kasi ng pagkaka design nya. at katulng nya ko.

medyo naturuan din nya ko kung pano mag painting.

oha.

dumating ang Biyernes Santo, kung saan medyo challenging ang assignment na binigay sakin ng obispo. at nayari ulit siya ng maayos. Thank God!

Si Lord ang may gawa. hindi ako.. :)

after ng veneration of the cross, nagkasalubong kami ng obispo,

sabi niya. "ang galing naman ni jay!"

thank you lang ang isinagot ko.

turo kasi niya sa amin dati,

when people say thank you, say welcome.

when people say congratulations, say thankyou! thats all!

at nung gabi, nag text siya.

"Biyaya ka talaga! thank God for youth like you and your work for the church!"

at lastly, kanina bumati siya ng happy easter.

"The risen Christ loves you!"

haaaaaaay!

ang sarap sa pakiramdam.

ang sarap sa pakiramdam ng na aapreciate ng mga tao yung nagawa ko..

salamat po.

hindi pala ako dapat malungkot dahil wala akong gagawin sa youth camp.

mayroon kasing ibang ipapagawa pala ang Diyos sa akin.

hindi ko pinost dito ang mga text messages ng obispo sakin para magyabang or anything.

gusto ko lang makwento ng buo ang storya.

ito ang pinakamakabuluhan at touching Holy Week for me.

iba talaga magmahal ang Diyos.

sa kabila ng pagkakasala, nagtitiwala.

sa kabila ng kahinaan, magmamahal pa din.

ito rin yung panahon para makabawi ako kahit pano

sa aking youth members sa Cathedral.

napabayaan ko sila dahil sa dami ng work sa Diocese.

nakalimutan kong may trabaho din pala ko sa parokya.

kung mababasa man ng mga kasama kong kabataan ng Balanga ito,

ito ang mensahe ko for them.

"BALANGA YOUTH, THANK GOD FOR YOU! THE RISEN CHRIST LOVES YOU, KUYA JAY LOVES YOU TOO!

panghuli.

ang Lenten Season na ito ang nagpatingkad lalo

sa aking bokasyon.

magsilbi sa mga kabataan sa abot ng makakaya,

magsilbi sa Simbahan ng buong sigasig,

at ialay ang buhay para sa Diyos hanggang sa huling minuto ng buhay ko..

Lord God, I'm almost there.

kakapit po ako sa Inyo ng mahigpit.

wag po Ninyo akong bibitawan.

darating ang araw, maiaalay ko din po ang buong buhay ko para sa sanlibutan

para kahit papano makabayad po ako sa sobrang pagmamahal na

patuloy mo pong ipinagkakaloob sa akin.

I LOVE YOU LORD!

Itulot Mong sa 'Yong pag-ibig ako mamatay,
Itulot Mong sa 'Yong pag-ibig ako mabuhay.
Itulot Mong ang huling pintig ng aking puso ay
maging tanda ng isang wagas na
pag-ibig ng isang wagas na pag-ibig.

Pag-aalay ng Sarili
(Lionel Valdellon)

Panginoong Hesus ako ay nakikiisa
sa 'Yong walang hanggan at walang katapusang
'sangkatauhang pag-aalay.

Iniaalay ko ang aking sarili sa bawat araw ng aking buhay
At sa bawat sandali ng bawat araw ayon
sa 'Yong pinaka banal at kagalang-galang na kalooban.

Ikaw ang naging alay para sa 'king kaligtasan.
Nais kong ako'y maging alay mg 'yong pag-ibig.

Tanggapin Mo ang aking ninanasa
Kunin Mo ang aking handog.
Malugod Mong pakinggan ang aking hinaing.

Itulot Mong sa 'Yong pag-ibig ako mamatay,
Itulot Mong sa 'Yong pag-ibig ako mabuhay.
Itulot Mong ang huling pintig ng aking puso ay
maging tanda ng isang wagas na
pag-ibig ng isang wagas na pag-ibig.

2009-03-26T11:13:00.002+08:00

...

oo na.
i am asking for signs.

at ngayon ko lang din naisip na hindi pala lahat ng signs,
masaya sa pakiramdam.
masakit din pala ang ibang signs na binibigay Niya. :(

Why don't we follow the voice that calls within
Dance to the silent song it sings
One day we'll find our place
For all things fall in place
For all things have a place
In the greater scheme of things....

2009-03-19T22:20:00.005+08:00

signs? o blessing?

something which we have known
something we've touched
what we have seen wid our eyes
these we have heard,life giving word.

wala talaga akong sasabihin ngayun e.

pero dahil nakaramdam ako ng kakaiba today,

naisipan kong ishare kahit maikli dito..

dumating ang Apostolic NUncio to the Philippines kanina

sa aming Simbahan.

ayon kay MR. GOOGLE:

A Papal Nuncio (officially known as an Apostolic Nuncio) is a permanent diplomatic representative (head of diplomatic mission) of the Holy See to a state or international organization.

sa madaling sabi, siya ang representative ng Pope sa Pilipinas.

dumating sya para makiisa sa pagdiriwang ng aming Parokya/Diyosesis sa

pista ng aming patron. si St. Joseph.

tama. kapangalan ko sya.

sobrang naramdaman ko ang biyaya ng Diyos ngayon.

sobra.

di ko maipaliwanag.

una. kasi nga kaarawan ng IDOL saint ko.

Si Joseph ay man of few words.

o dba? parang ako lang. haha.

kidding asside.

IDOL ko sya sa maraming bagay talaga.

sabi nga ng Nuncio sa kanyang homiliya,

hindi matatawaran ang HONESTY, INTEGRITY at Righteousness

ni St. Joseph.

Idol.

inspirasyon.

pangalawa.

dahil nga dinalaw kami ng Nuncio.

imagine. pag nahalikan mo ang kamay ng nuncio,

parang humalik ka na rin sa kamay ng SANTO PAPA!

pangatlo.

dahil isa ako sa napili sa pilng piling tao

na humarap sa Nuncio para sa isang lunch

na dadaluhan ng mga pari, mga matataas na tao sa bataan,

mga, politiko, mga church leaders ng bataan.

hindi birong okasyon. hindi birong pagkakataon..

naalala ko ulit ang sabi ng isang kaibigang blogger.

"Don't look for signs. Look AT the signs. You don't have to ask God for signs. God has already given you them to you, you'll only have to be sensitive enough to see them."

medyo napaisip ako kahapon sa sinabi ni kuya allen(diocesan youth coordinator)

"JAY! sign na yan na pumasok ka sa seminaryo. isa ka sa napiling haharap sa Papal Nuncio. hindi birong pagkakataon yun."

aba. teka. muli, di ko nanaman nakita, pero ibang tao ang nagpakita sakin.

salamat LORD..

LENTEN REALIZATION.

2009-03-10T21:32:00.001+08:00

LENTEN REALIZATION.
sa totoo lang, ang daming pumapasok sa utak ko araw-araw, kaso pag naiisip ko ng
isulat, inaantok na ko.
nawala na ata ang passion ko dito.
pero hindi maaari.
dito ko nga lang naisusulat ang mga bagay na di ko kayang sabihin ng harapan.pipilitin kong bumalik ang zeal, ang fire sa pag blog.
i need wine!
PERO, hindi lang ako sa blogging nangangailangan ng wine sa mga oras na ito.
dahil ang mismong buhay ko ngayon, pakiramdam ko, NAUUBUSAN NA NG ALAK.
anung connect ng wine?
yun ang fuel ng buhay natin. "wine"
remember when Mary said to Jesus, "They have no wine!"
ang alak daw sa scriptures ay tanda ng JOY.
tanda ng buhay..
pero hindi gin. hindi vodka. hindi fundador.
wine. yung tipong pa zip zip lang.
ang alak ay sign of joy, ang alak ay sign of excitement..

kaya kapag bored ka na sa buhay mo, kapag gusto mo ng sumuko, kapag burnout ka na sa buhay mo, ay ibig sabihin.
WALA KANG WINE. ibig sabihin, parang walang joy, parang walang direksyon ang buhay..
parang walang bubbles parang walang saya ang buhay!

fortunateley gusto ng Diyos, may wine ang buhay natin.. unfortunately kapag nauubos na ang wine natin, nasasanay tayo na tubig nalang ang iniinom.
ibig sabihin, God wants us to enjoy life, ang gusto Niya for us exciting life!
pero pag naubos na ang wine natin, madalas sa hindi, hindi naman tayo naghahanap ng bagong wine...
ang ginagawa natin, we just drink tasteless bland water!
pero hindi naman yata kalooban ng Diyos na tubig lang ang iniinom natin, tubig na walang lasa.
sapagkat ang gusto Niya para sa atin, matamis na alak ang palagi nating iniinom.

ano ang madalas na substitute sa mga nawawalang alak sa ating buhay?
-pinagkikwentuhan ang ibang tao.. substitute yan. sumasaya tayo e! kasi pinagkkwentuhan natin yung wala. na-eexcite tayo e. kasi anung epekto nun?
kaya natin pinagkkwentuhan ang wala, kasi dito natin nakukumbinse ang sarili natin na "mas magaling talaga ako sa kanya!" we have no wine.

we substitute it by talking about other people.

-bumago ka ng bumago ang desisyon, bumago ka ng bumago ng relationship, bumago ka ng bumago ng plano sa buhay. we have no wine. we are just drinking tastless water.

-pwedeng drugs, alcohol, yosi, unlimited text, unlimited internet.di na tayo makatulog. chat ng chat. plurk ng plurk.

lahat ito ay substitute. hindi naman kasi talaga natin binabalikan yung nawalang tamis sa buhay natin. puro nalang substitute kung kani-kanino, kung saan-saan.

and yet, at the end of it, kapag wala na tayong makuhang substitute, babalik din tayo sa sarili natin at marerecognize natin na WALA PARIN TAYONG LAMAN.

ito yung mga bagay na para lang PANSAMANTALANG MAKALIMOT LANG TAYO...

pero hindi ko sinabing lahat ito ay substitute ko. yung ilan lang. :D

PANGHULING PUNTO.

sa scriptures di ba si Mary ang nakapansin na wala ng wine sa wedding in Cana?

ito ay proven sa akin.

naalala ko, kabilin bilinan ng aming Obispo sa amin.

wag na wag lalabas ng bahay na walang dalang rosaryo sa bulsa.

dahil kapag kasama si Maria sa lahat ng gagawin sa araw-araw,

before we ran out of wine, Mary will be bringing back the wine in our life..

hindi napansin ng mga ikinasal na naubusan na sila ng alak, pero dahil imimbita nila si Maria sa kasalang yon, si Maria ang nagligtas sa kanila na huwag maubusan ng alak.

ibig sabihin, mayroong pagkakataon sa ating buhay that we will ran out of wine,

but before we even notice that we are ranning put of wine, Mary will tell Jesus, "wala na siyang alak, balik mo yung excitement, balik mo yung enthusiasm, balik mo yung zeal, balik mo yung fire."

at nakasisiguro ako dito. dahil napatunayan ko na ito.

ito ang panalangin ko ngayung lenten season.

yung aminin ko sa aking sarili na nauubusan na talaga ko ng alak.

yung tanggapin ko sa aking sarili na burned out ako sa maraming bagay.

pero tatanggapin ko sa aking sarili na nandyan si Mama Mary, nandyan ang

kapatid kong si Hesus, merong Diyos na magbabalik ng alak, ng tamis, ng init sa aking buhay.

at sana, kayo rin.

isa yata sa mga paraan ng Diyos para magbalik ang alak sa aking buhay, ay yung email ng isang Jesuit brother sa akin. na mag stay sa kanilang seminaryo sa mahal na araw. 1 week.

kailangan ko ulit ang inyong panalangin.

kailangan ko nga yata ito para magbalik ako sa dating ako.

nawawalan ako ng alak.

pero sabi nga ng isang kanta ng mga heswita.

One day we'll find our place.

For all things fall in place.

For all things have a place.

In the greater scheme of things."

pahabol:

wala sigurong koneksyon ito sa nasulat ko sa taas. pero malaki ang koneksyon nito sa buhay ko.

naalala ko ulit yung sinabi sakin ang isang heswita na kaibigan ko, sabi niya

"do not ask for signs, ask for wisdom."

sumunod naman ako. pero may kasama akong kabataan sa parokya na papasok na ng seminaryo ngayung June.

una naguguluhan siya. may girlfriend din kasi siya.

pero sabi daw sa kanya ni Bishop, ask for signs. hindi isa, dalawa, o tatlong signs.

ask for multiple signs.

at sabi ng kapatid kong kabataan, he ask for 20 signs, at consistent ang sagot.

hihingi ako ng panalangin. kailangan ko din ng signs.

naalala ko dati nanghingi ako ng isang sign lang. at yung sign na yun

ang sasagot kung makikipag kita ba ko sa mga Heswita.

at sa ika siyam na araw ng pagdadasal ko.

lumitaw ang eksaktong sign na hinihingi ko.

maaaring nagkataon.

pero this time hihingi ako muli.

2009-02-17T18:45:00.005+08:00

NO TO REVIVAL OF BNPP

[EDITED MULA SA PASTORAL LETTERS NG AMING OBISPO.]

http://balangadiocese.org/Bishop%27sMessages/dapatmalaman.html

http://balangadiocese.org/Bishop%27sMessages/nuclear2.html

ANG MGA PANGANIB NG NUCLEAR POWER PLANT SA BATAAN.

Toxic Materials ang ginagamit sa nuclear power plant. Maaring magdulot ng leukemia. NAKAMAMATAY! Nakapagdudulot ng sakit kahit walang tagas ang Nuclear plant.

Aksidenteng dulot ng pagkakamali ng tao. Libo-libong tao ang maaring magng biktima dahil sa maaring maging pagkakamali ng pagpapatakbo ng tao.

Aksidente dahil sa hagupit ng kalikasan. Ang BNPP ay nakatayo malapit sa Mt. Pinatubo at Mt. Natib.

Nuclear Wastes. Ang toxic nuclear waste ay mapanganib sa kalusugan kahit daan-daang taon ang makalipas. Kahit ibaon sa lupa, maaring gumalaw ang lupa at sumingaw ang nuclear wastes.

Target ng terorista. Magandang target para sa mga terorista sapagkat maraming masasaktan at mamamatay.

SINO ANG MAKIKINABANG SA NUCLEAR POWER PLANT?

- Sampung kilometro lamang ang layo mula sa bunganga ng bulking Natib ang kinatatayuan ng BNPP.

- Wala tayong Uranium sa Pilipinas. Kailangan nating umangkat ng uranium sa ibang bansa tulad ng pag-angkat natin ng petrolyo sa ibang bansa. At di hamak na mas mahal ang uranium. Hindi ito pagbuti sa kabuhayan sapagkat mananatili tayong umaasa sa ibang bansa.

- Nagbubuga ng toxins at ito’y makapipinsala sa tao, hayop at halaman.

- Gagastos ng $1billion dollars para makumpuni. Ayon sa ilang nakaaalam na tao, 20% ng budget ng pamahalaan ay napupunta sa graft and corruption. Ilang tao kaya ang yayaman sa proyektong ito? Hindi naman gobyerno ang magbabayad, taong bayan din ang mananagot nito.

Ilabas natin ang katotohanan! Hindi naman yata ito malinis na pagnanais na makatulong. Mayroon nanamang nais yumaman kahit mahirap sa kababayad ang taumbayan.

HINDI TAYO ANG MAKIKINABANG SA NUCLEAR POWER PLANT!

Para sa pamahalaan at negosyante, maganda ang propaganda ng nuclear power plant. Subalit may mga tanong na wala pang tiyak na sagot.

LIGTAS BA ANG TAO SA TOXIC MATERIALS? TIYAK BANG HINDI MAGKAKAMALI ANG TAONG BANTAY SA NUCLEAR PLANT? TIYAK BANG HINDI PUPUTOK ANG BULKANG NATIB? TIYAK BANG HINDI MAGKAKALINDOL SA MORONG? ALAM NA BA KUNG SAAN ITATAGO ANG NUCLEAR WASTE?

Ang pag gamit ng nuclear power sa ibang bansa ay nagiging tukso pa upang maglunsad ng nuclear arms ang maraming bansa.

ANG NUCLEAR PLANT AY BANTA SA KAPAYAPAAN NG MUNDO. ITO AY PANGANIB SA BUHAY NG TAO. HINDI NUCLEAR PLANT ANG SAGOT SA KRISIS NG MUNDO.

ALAMIN ANG TOTOO, MANINDIGAN LABAN SA NUCLEAR POWER PLANT!

KAYO PO AY INAANYAYAHAN DUMALO SA ISANG PRAYER RALLY UPANG MASUGPO ANG PAGBUBUKAS NG NUCLEAR POWER PLANT SA BATAAN. ANG RALLY AY GAGANAPIN SA HARAP NG KATEDRAL NG SAN JOSE SA BALANGA. IKA-23 NG PEBRERO. (LUNES) SIMULA IKA-4 NG HAPON.

ANG MGA KABATAAN AY MAGTITIPON SA TUYO(FOUR LANES), 2:00PM AT MAGMARCHA PATUNGONG KATEDRAL.

Kabataan ng Bataan, manindigan!
bahagi tayo ng Simbahan, ng pamayanan... Sinisimbolo ng isang bangkang patuloy na naglalayag sa gitna nang malawak karagatan...
SAGWAN tayo! Huwag lamang umayon sa maling daloy nang tubig... Walang masamang sumalunga para sa tamang tahakin at malinis na hangarin..

ANG LABAN NA ITO AY LABAN NG BATAAN, MAIPAPANALO NATIN SA BATAAN, DAHIL DIN SA ATING MGA TAGA BATAAN.

KUNG KAYO PO AY MAY MALASAKIT SA BAYAN, LUMABAS AT DUMALO PO TAYO AT MANINDIGAN.

2009-01-25T22:16:00.007+08:00

YOU'RE MY YOU!

ang tagal kong namahinga!

pero nagbabalik ako muli dahil may okasyon!

birthday ko? mali.
siret na?

46th month namin ni Jara ngayun! isang malaking okasyon para sa akin.
wala bang emoticon ng dance diyan?

at dahil 46th month namin ngayon, ibig sabihin 1380 days o .33120 and 24 minutes ko na siyang kasama. at yun ay labis kong ipagpapasalamat sa Diyos sa araw-araw.

sabi mo:
"maraming beses nag-away tayo sa mga walang kwentang bagay. at maraming beses,natatapos din sa isang sorry... paulit-ulit ko man sigurong pasalamatan ang Diyos, di parin sasapat. napakamahal ko kasi eh! sa ika-1380 ng buhay ko na kasama kita, maraming salamat! marami pang dadaan na pagsubok, iiyak pa tayo ng madalas, at magiging masaya pa araw-araw. lahat ay puno ng kahulugan. lahat ay pinuno ng pagmamahal. lahat ay dahil lang sa Diyos. hindi natatapos ang lahat sa alaala. dahil hanggat naniniwala tayo sa puso natin, magiging biyaya ang lahat. MAG THANK YOU KA!"

sabi ko naman.

maraming rason para magpasalamat, pero eto lamang ang iilan.
pinapalakas niya ang loob ko sa bawat pagsubok.
nakasuporta sa bawat araw.
nagmamahal pa din sa kabila ng distansya.
hindi nagsasawa kahit marami ng iyak at saya ang nagdaan.
hindi nag-iiwan kahit maraming dahilan para gawin.
nagtitiyaga sa bawat pagkakataon.
nagpapasaya kahit naubos na ang dahilan para ngumiti.
nagbibigay ng inspirasyon kapag nauubusan na ng dahilan para
umasa.

gusto kong ipaalam sa lahat na
malaking bahagi ka ng buhay ko
at isisigaw na binigyan mo ng kulay
ang mundo ko!
kasama kita sa mga luha
at ikaw ang dahilan ng pag asa.
walang anuman kung mapaos ako sa pagsigaw
o maubos ang boses. ang mahalga marinig mo, at
marinig nila, SALAMAT SA IYO!
mahalaga ka sa bawat araw.
di ko man masabi sa iyo ngayon ng harapan,
ganunpaman, marinig mo
parin sana kung gaano ka kahalaga.

naalala ko sabi ko dati 2years ago,
"HIndi hadlang ang layo ng Baguio sa Bataan."
madalang man ang pagkikita. pero walang nabago.
lalo kang napamahal sa akin.

Salamat, salamat!

Every Romeo has a Juliet
Wishful thinkers have their stars
Hopeless romantics each have a love song
Played on their guitars
But you, you're everything
This foolish heart could ever define
Every wish, every dream, every prayer come true
I feel so blessed to call you mine
You're my you, even more
No one else I'll adore
You're my you, in my mind
Simply one of a kind
You're the one who never fails to brighten my day
My princess in every fairytale
You're my mornin' 'til night
Such a beautiful sight
You're my you.

marahil ang iba sa inyo ay nagtataka. madalas niyo kasing mabasa sa
blog na ito ang tawag ng bokasyon. pero ngayon, eto ako at sobrang
in love.

malaking malaki ang ambag ni jara sa lalong pagkakalapit ko sa Kanya.
at hindi ko iyon maipagkakaila at labis kong ipagmamalaki sa buong mundo!

nasa tabi mo ako palagi. madalas ako ang mahina sa atin.
madaling bumigay. mahina ang loob.
pero asahan mong nasa likod moparin ako palagi.

i promise to love you more, serve you more and
to make you happy everyday for the rest of your life.

salamat muli jara!

lagi kang kasama sa bawat panalangin sa araw-araw.

2009-01-09T21:26:00.001+08:00

ako'y nagbabalik!

hoy.

nadito na ako.

nasan na kayo???

nakakalungkot.

wala naman ako sasabihin.

saka na lang ako dadalaw.

pakisara na lang ang pinto

2008-12-23T22:35:00.003+08:00

OUTREACH CHRISTMAS PARTY.

ang mga kabataan ng aming parokya ay naglunsad ulit ng outreach christmas party..
taun-taon namin itong ginagawa.
kaya lang. tatlong taon palang namin nasimulan.
salamat sa aming formator!

pero hindi siya basta party na parang nagpa feeding program kami.
syempre, ayaw naman namin na pagkain at regalo lang ang maaalala
ng mga bata sa amin kapag nakita nila kami muli.

summer palang, hinahanda na namin sila.

pagkatapos ng youth camp na inilulunsad naman ng aming obispo,
bumabalik kami sa aming mga parokya ng may bagong sigla at lakas.

at gnagamit namin ang lakas at bagong natutunan para magbigay naman sa mga bata.
PINUNO kami upang kami naman ang MAMUNO (magbigay, mag-handog, mag-alay).

Linggo-linggo namin silang binabalikanupang magturo.
mga simpleng katesismo na makakatulong sa mga bata.
simpleng katuruan ng mga katoliko na maabot ng mura nilang pag-iisip.

magtuturo ng rosaryo, magkkwento ng mga santo, atbp.

pag dating ng panahon ng pagbalik sa eskwela, isang beses nalangnamin sa isang
buwan sila pinupuntahan...

at syempre pagdating ng December, nagdadaos kami ng Christmas party para sa kanila.
pero di pa rin tipikal na Christmas party.

nangumpisal muna sila sa umaga. at may konting katesismo ulit.

at ang games? base na natutunan nila. o diba? hindi lalabas ang mga bata na
pagkain at regalo lang ang natutunan nila..

nakakatuwa. dahil pag nasasalubong mo ang mga bata, sila pa ang magtatanong kung
kailan namin sila babalikan. nakakataba ng puso. ngiti palang nila, sulit na ang lahat.

pero siyempre, hindi magiging posible ang lahat ng ito kundi sa kakaibang tulong ng mga tao.

una. sa aming formator na tatlong taon na din naming kasama. napaka swerte ng aming parokya sa kanya.
pangalawa. sa mga kapatid kong kabataan na nag-alay ng kanilang pagod, puyat, at gutom.
Balanga Youth, YOU ARE GREAT!
pangatlo. salamat din sa mga bata. sa pagbibigay sa amin ng inspirasyon na paglingkuran pa sila. sila ang nagpapalakas sa mga pagod naming katawan. ngiti palang. ayos na.
at Siyempre, kay Lord! salamat po.
kayo po ang lakas namin. kayo po ang bawat hininga namin. at iaalay pa po namin ang bawat hiningang ito para sa iba.

ang ibig sabihin ng pasko ay pagmamahal lamang. dahil pag pinagsama sama natin ang lahat ng ibig sabihin ng pasko, babagsak at babagsak tayo sa iisang bagay. magmahal.

ito ang dahilan kung bakit kami nagdadaos ng mga ganitong programa. hindi para magpakain lang dahil pasko, hindi para makapag party lang. hindi para gayahin ang iba dahil uso ang christmas party.
ulitin ko. pagmamahal ang dahilan.

may dahilan kng bakit ko ibinabahagi ang entry na ito.
hindi para magyabang o magpabida.

ito ay para ipamulat sa bawat kabataan sa blogsperyo na may magagawa tayo!
iba naman talaga ang lakas ng kabatan.
at yun ang kakaiba sa atin.

siguradong tatatak sa bawat puso ng bawat isa ang ating ginagawa kung nagmumula ang lahat sa puso...

2008-12-23T20:32:00.002+08:00

UNTITLED

This is a story about four people named,
EVERYBODY, SOMEBODY, ANYBODY, NOBODY.

There was an important job to be done and EVERYBODY was asked to do it.
EVERYBODY is sure that SOMEBODY will do it.
ANYBODY could have done it, but NOBODY did it.
SOMEBODY was angry about that because it was EVERYBODY'S job.

EVERYBODY thought ANYBODY could do it, but NOBODY realized that EVERYBODY
wouldn't do it.

It ended up EVERYBODY blamed SOMEBODY when NOBODY did what ANYBODY
could have done....

..... at ang ending ng istorya? SOMEBODY resigned! pero hindi pinayagan....

PS. patawad sa kapatid na blogger na ginantihan ko at sinabihan ng tanga.
di nako magpapaliwanag. naipaliwanag ko na sa kanya.
patawad. mali ako.
pero di lang ako. wink.
biglang kambyo.
pero seryoso.
sorry....

2008-12-15T11:17:00.000+08:00

Usapang Love.

ikalawang parte.

meron akong gustong i share. nabasa ko ito sa isang blog na first time ko pa lang napuntahan. o wag ka munang umangal! nangopya nga ako, pero pinagpaalam ko naman. bat ba!.

pwede na ding continuation ito ng usapang love...

ewan ba. bat trip ko ang mga ganitong entry ngayun. pero pramis mag eenjoy ka.

may kahabaan nga lang. umupo ka na. tumitig sa iyong monitor at damhin ang bawat eksena.

malay mo. makita mo ang sarili mo. wink.

o sya. eto na sya.

ANG MGA BABAE TALAGA OO
by redrope

*grabe. usapang lalake*

*sindi ng yosi*

*hithit*

*buga*

Musta na, pare? Ako, okay lang. Eto. Nagmumuni-muni. Nag-iisip. Minsan talaga may mga bagay na hindi ko maintindihan. Ewan ko ba.

*hinga ng malalim*

Bakit ba ganun pare, ilang beses ko na pinag-aralan pero lagi na lang lumalabas na parang kahit 'sang anggulo mo tingnan, hindi nagiging patas sa mga lalake ang ilang bagay pagdating sa pagmamahal.

*tingin sa stars*

Minsan naiisip ko,

alam kaya ng mga babae ang hirap ng lalake na gumawa ng first move para magtapat ng pagmamahal?

E yung hirap na dinadaanan sa panliligaw at pagsuyo sa mahal nya?

Ang feeling ng masaktan pag nabasted?

Malamang-lamang siguro, hindi ano. Wala naman yata silang alam sa mga paghihirap naten e. Ang alam lang kasi nila e mamili, manakit, at magsaya. Tingin mo?

*tingin sa malayo*

Lagi naman ganun. Una pa lang,

lalake na ang naghihirap.

Hassle saten ang panliligaw pero bago pa yun, kung ano pang diskarte ang gagawin naten para masabi naten sa kanila na mahal natin sila. Alam kaya nila yun?

Mahirap magsabi na mahal mo na yung babae, diba?

Tapos liligawan pa naten. Patutunayan na mahal nga sila. Susuyuin to-the-max.Maghahatid sa bahay, tutulungan, sasabayan, palalamunin, pagtyatyagaan, lahat na. Kulang na lang e pagsilbihan mo nang walang sahod.

At ano ang kapalit?

Well, depende sa trip nila.

Oo tol, sa trip lang nila. Wala silang pake kesehodang mahal natin talaga sila. Basta ang alam nila, pag di nila tayo trip, isang malaking HINDE ang makukuha naten,kahit umiyak pa tayo ng dugo o lumuhod sa mga asing buu-buo. Para lang silang namimili ng damit na di man lang sinusukat bago ayawan.

Kaya kahit mahal na mahal na mahal na mahal natin, sorry tayo.

Hindi nila alam kung mahal mo sila. Kailangan mong maabot ang kanilang mga standards o uuwi ka lang na bad trip, iiling-iling, at minsan, luhaan.

Wala tayong magagawa, marami silang alibi.

"Hindi pa 'ko ready eh..",

"Sorry pero I think we should just be friends..",

"Ha? Uhhmm..nagpapatawa ka ba? Hahahaha.."

"Better luck next time na lang muna, okay lang?",

"Give me a decade. Pag-iisipan ko muna..",

" Para lang kitang kapatid e..",

yaddah yaddah. Isang malaking pagsasaklob ng langit at lupa 'yon para saten.

*kuha ng bote ng beer*

*lagok*

*lunok*

At hindi lang 'yon tol. Sa pre-relationship stage pa lang yon. Pag sinagot na nila tayo, satin pa rin ang hassle.

Tayo daw ang ang lalake kaya tayo ang hahawak ng relasyon. Tayo ang aayos kung may gulo; tayo ang dapat magpapakabait; tayo ang magtatyaga; tayo ang magiging devoted at faithful; tayo, tayo tayo.

Sila? Ummm? Teka, isipin ko.

Ayun.

Sila ang magsasbi kung anong oras kayo dapat magmeet; sila ang magtetext ng mga mushy at kabalbalang texts; sila ang magdedemand sayo ng kung anu-ano; sila ang magbabawal; sila ang magsasabi kung kelan ka dapat mag-shave, kung kelan ka pwedeng tumawag sa bahay nila, kung kelan sila di dapat bad tripin dahil meron sila, at kung kelan ka korni.

Ewan. Ganun ata talaga.

*kuha ng bote ng beer*

*lagok*

*lunok*

Hindi pa yun tapos pare, dahil dapat tayo ang
bahala kung ano ang magiging takbo ng relasyon. Pag maganda, edi okay, Pag may problema, kasalanan naten. Haay buhay. Minsan talaga kung tutuusin sakit sila ng ulo. Kaya lang mahal naten kaya di na natin iniintindi yun.
*hinga ng malalim*

Pero alam mo tol,

feeling ko mas sincere pa tayo magmahal sa kanila. Alam mo yun, iba tayo magmahal e. Hindi lang parang laru-laro lang. Seryoso. At kung magmahal man tayo, lubus-lubusan. Mas mature. Hindi yung parang pambata lang gaya nila na kesyo magseselos-selos, iiyak-iyak, iina-inarte, dadradrama, at kung anu-ano pa. Hindi lang kababawan. Ka-mushyhan. Kababaihan. Iba tayo pag nagmahal.

*hinga ng malalim* *tingin sa malayo ulit* At ito pa ang pinakamasaklap. *singhot* Ang ending ng relasyon. Sa mga panahong 'to, either

sawa na sila,

hindi na tayo trip,

may nahanap na silang better saten,

o kaya they need f*cking space and time muna.

Bad trip no? Wala na naman tayong choice. Sila ang masusunod.

At ano pa ang kasamang hassle don?Syempre wasak na ang imahe naten. Tayo an= lalabas na may kasalanan.Na playboy.

Na nagpapaiyak.

*iiling*

Tayo siyempre ang mga

antagonist at sila yung mga bidang inaapi at parang mga pusang iiyak-iyak.

Ang ending: mag-ooffer sila ng "friendship" kuno matapos tayong pagsawaan, lahat ng gifts naten nasa kanila, sawi tayo sa pag-ibig, "player" na ang image naten, at higit sa lahat, mag-iisip kung papaano ipagpapatuloy ang buhay. Maiiwan tayong tulala, mag-iisip kung saan nagkamali, mamomroblema sa pag-aadjust sa pagiging single, at di na naman makakatulog. Haay buhay. Ang hirap maging lalake. Lagi ka na lang naiiwan sa ere. Ano? Hindi ka na nagsalita? In-love ka no? Ako, kamusta? Eto.Yoyosi-yosi. Bubuntong-buntong hininga. Titingin-tingin sa bituin. Mumuni-muni. Lalagok-lagok ng alak.

Ang mga babae talaga, oo.

samantala.

eto naman si babae. may sarilng hinagpis din.

heto:

ANG MGA LALAKE TALAGA, OO
(tugon kay redrope)
by xristel

Ano ba itong si redrope? Kaming mga babae na naman ang nakita. Lalake, agrabyado. Lalake, kinakawawa. Lalake, hindi maintindihan. Hmmp, parang masyado yatang nagisa ang mga kabaro ko. Tungkol sa pagiging patas sa ngalan ng pag-ibig, kami naman ang laging talo a, hindi kayo. Kami ang laging lugi, kami ang lagging nawawalan at iniiwan. Kapag ngumiti ka na ng konti, nag-ayos ng konti pagkakamalan ka nang malandi. Hindi pangseryosohang relasyon. Marinig lang nila na malakas kang magsalita, palengkera ka na. T.O. kagad sa kanila iyon. Mahilig silang tumingin sa mga babaeng sexy manamit, kulang nalang makita na kaluluwa. Pero kapag babaeng seryosohin at gustong ligawan dapat disente, dapat mala-anghel ang mukha, dapat mukhang inosente. Tapos kami pa raw ang mahilig mamili?

Parang baliktad yata?

Ok, ayan nanliligaw na si lalake. Dapat pakipot ka para suyuin ka,para habulin ka pa lalo.

Kapag hindi ka naman nagpakipot "easy to get" naman ang tingin sa iyo.

Hindi ka na seseryosohin. Sino bang may sabing magpaalila kayo, di naman namin hawak ang buhay niyo. Natural lang na magtiis kayo, may gusto kayo sa amin eh. Kapag nakuha niyo na iyon wala na lahat ng mga paghihirap niyo, babaliktad na ang sitwasyon kami naman ang mamromroblema. Para lang kayong may gustong bilhin na bagay. Upang mabili ito kailangan munang magsakripisyo, magtipid, magtiis. Pag nabili na at mapagsawaan wala na, balewala na. Diyan ka na sa tabi-tabi!..

"Tawagan nalang kita pag trip ko o kaya'y pag may gusto akong ipagawa sa iyo."

Ano pa ba? E di sinagot mo na diba. Utang na loob pa natin yun. Dahil naghirap daw sila sa panliligaw dapat masuklian natin iyon ng higit pa. Sa umpisa kailangan malambing ka, maayos at laging magsisilbi sa kanya. Ayaw daw nilang humawak ng relasyon, pero kapag ikaw naman ang nagmando, aba, masasakal naman. Sasabihin pa sa iyo

"demanding" ka.
Meron ka pang maririnig na "I think we need space"
at kung anu-ano pang ek-ek. Sino rin may sabing dapat kami magpakabait, maging devoted at faithful? Kapag kami ang sumaway niyang mga iyan, iba na ang tingin sa amin.

Malandi na kami, haliparot, pakawala, makikay at kung anu-ano pang mga bansag ang itatawag sa amin.

Kapag kayo gumawa noon, ok lang. Lalake kayo eh, macho kayo pag ginawa niyo yon. Kaya kami, walang magawa. Magpapakaburo at
magpapakamadre nalang. Kapag nagloko na kayo ano pa bang magagawa namin? Eh di iiyak nalang. Wala namang ibang magagawa eh.

Tungkol naman sa tinatawag niyong pagdedemand namin. Hindi kami nagdedemand! Karapatan lang namin iyon. Karapatan namin na lambingin niyo kami, icheck at ipakita! sa amin na mahal niyo kami.

Hindi rin ibig sabihin na mas sincere kayo sa amin. Seryoso rin naman kami ah. At ang maturity wala yan sa edad. Mas maaga nga kaming magmature sa inyo. Ang isang 19 year old na lalake eh, isip 15 pa yun. It follows iyan sa lahat ng age group. Mas mataas pa nga kung minsan ang pagbawas ng level of maturity. Kayo na ang mag-math. Pati yung pag-iyak namin pinupuntirya niyo. Kesyo drama daw. Diba kapag umiyak ka nagbuhos ka ng emosyon diyan. Ano tingin niyo sa amin mga artista?!

Yun bang kulang nalang ay lumuha ka na ng dugo, pero hindi ka pa rin papansinin. Sasabihan ka pang tigilan na ang pagdradrama.

e yung mga halos 10 beses nang pa-ulit ulit at napaka stupid na excuses niyo pag nabibisto kayo sa mga kagaguhan niyo? hindi ba kadramahan yun?

kesyo:

"hindi ko sinasadya.. nadala lang ako"

"si _____ pinag seselosan mo? wala lang yun!"

pero mas naalala mo pa siyang itext kesa sakin...

"hindi na ko uulet. PROMISE"

"mas mahal naman kita kesa sa kanya"

with matching sad face pa! yuck!

Alam niyo iyon?

Hindi niyo kami maiintindihan kapag nagseselos kami.Bakit naman kami magseselos kung wala kaming nakikita? Mas iba kaming magmahal. Mas masarap.

at Kapag natapos na ang lambingan, eh di siyempre iwanan blues na.Kami pa raw ang nagsawa, kami pa raw ang nagtritrip lang. Sino ba ang lumalayas kapag may nakita nang bago, sino ba ang mayabang, sino ba ang nagmamalaki? Kami ba? Kami ang walang choice. Kasi ang babae pag sinabing "break na tayo" lambingin lang iyan ng konti balikan blues na iyan.

Kapag ang lalake ang umayaw, pucha, bahala ka diyan.

Kahit mag-tambling ka pa sa harap niya. Wa-epek. Umiyak ka ng bato.Wa-epek. Tsk, tsk, tsk. Tapos sila pa raw ang kawawa.

Post-break up, mahal pa ng babae si lalaki. Sasamantalahin ni lalaki. Magpapagawa ng kung anu-ano.

Naaalala ka lang kapag may kailangan sa iyo.

Kapag pumangit ka after the break up, magpapasalamat sila na iniwan ka nila. Kapag gumanda ka naman, ipagkakalat nila sa buong sangkatauhan na naging girlfriend ka niya. Sala sa init sala sa lamig talaga.

Ano ba namang buhay to? Ang hirap ding maging babae ano. Kala nila laging sila nalang. Lagi rin kaming naiiwan sa ere. In-love din kami.

Ang mga lalake talaga, oo.

oha.oha.

naguluhan ka noh?

magulo talaga magmahal.

sinasabi ko nga ba e,

di ako mag-aasawa.

ILOVE YOU LORD!

*wink

2008-12-14T20:21:00.004+08:00

usapang love...

may mahigit anim na bilyong tao sa ating mundo,
ang ilan dito ay maaringnakita mo na sa araw-araw...
nakabangga mo na, nakausap, o maaaring di mo napansin..

kilala mo man o hindi, bawat isa sa mga taong yan ay may kanya-kanyang
kwento, may kanya-kanyang kasiyahan, at hinanakit.
ngunit iisa lamang ang tangi nilang hangad, ang magmahal, ang mapamahal,
at higit sa lahat, angmahalin...

ang matagpuan ang kaisa-isang nilalang na kayang magbigay ng kahulugan sa buhay mo..
ang inaasam na makapiling sa hirap o ligaya.. lahat ay gagawin, matagpuan lamang ang iisang tao na nilaang makasama. at kahit saan, ay hahanapin, makita lang ang nakatakdang mahalin.

ito ay isa lamang sa napakaraming kwento ng paghahanapan ng kaligayahan at pagmamahalan...

wala naman nag sabi na kapag ang dalawang tao ay piniling magkasama, na ang bawat sandali ay puno lamang ng ligaya...

kasi nga, walang dalawang tao ang magkaparehong magkapareho.
at dahil na rin sa pagkakaiba ng dalawang tao, kaya ang pagmamahalan ay
umuusbong..
... at ang lamat ng di pagkakaintindihan ay nagsisimula.

ganyan talaga ang relasyon, magkapareho, magkaiba, magkasama!
wala naman taong wang taglay na kapintasan, at ang pagkukulang na ito
ang nagbibigay lalim sa pagsasamahan..

o maari ring maging dahilan kung bakit napakaraming damdamin ay kaydaling magwakas...

..... 48 years ka ng nagtatanong kung bakit mahal-na mahal mo sya, pero ang layo naman ng ugali nyo sa isa't isa!
domenante, nagger, selosa (seloso),
ma late lang ng konti sa pagtext, away na..
may malimutan lang na okasyon, gera na!
yung bang alam na nilang wala ka sa mood dahil sa pagod,
nag eexpect pa din ng sobra.
.... paulit-ulit naman kung magkwento, at dapat nakikinig ka.
kung hindi, kukulitin ka, dededmahin ka ng isang linggo.
tapos magtatampo, dahil taken for granted sya,

NGUNIT PAG WALA NAMAN ANG LAHAT NG ITO,
parang di ka naman kuntento, parang kulang, di maingay, sobrang tahimik,
di ka mapakali, gusto mo ng manuntok, kasi....
miss na miss mo!

O ANUNG PROBLEMA? wala naman diba?
....mahal mo ba?
e pano kung mang-iwan sya tulad ng iba?
... baket? pareho ba sila ng pangalan?
kahit pareho pa sila ng pangalan, magkaiba pa din sila!

hindi ka naman kasi talaga makaasiguro, di mo masasabing di ka na masasaktan ulit,
hindi mo masasabi na hindi kayo magkakaroon ng problema, pero...
di rin natin alam na hindi kayo magiging maligaya! oha. oha.
e parte lahat yan ng pagmamahal e..

not knowing, is the sweetest mystery in loving another person, and how much you can love,
is the greatest discovery you can have of your self!

yan naman kasing ideal-ideal na yan, iba ang ibig sabihin pag bata ka at inlove...
yung tinginmo sa mahal mo, walang mali, perpekto, at mananatili syang ganun.
pero habang tumatagal, mas nakikita mo ang totoo sa kanya... na hindi sya perpekto katulad mo, katulad ng kahit sino..

kung talagang mahal mo sya, matutunan mo ring tanggapin ang hindi perpekto sa kanya,, at ganun din sya sayo... at ang pinakamaling bagay na dapat matanggap sa isa't isa, ay yung magkaiba kayo. at patuloy kayong magbabago. mahirap. pero ganun talaga.
nagmamahal tayo eh!

script from a tagalog movie...
pag nag-away kayo, try mo kaya ito?

makulit ka...
pakialamera ka...
walang preno yung dila mo...
mainitin ang ulo mo...
minsan nakaka bwisit na.
at dahil ganyan ka, may narealize ako...

mahal na mahal kita...

magtatnung sya: anu ulit ang sinabi mo?
sasagot ka: narinig mo na e, ipapaulit mo pa..

magwawalk-out sya.
sisigaw ka pa din, "mahal na mahal kita!"

walk-out pa din.
hahabulin mo.
at matitisod ka.
at titilapon sa kanya ang petals ng rose.

oha.oha.
carry mo kaya yun?

anyway. balik tayo.

yan lang naman ang tanging hangad ng bawat tao, ang makapiling ang kaisa-isang nilalang na itinalaga ng kapalaran na makapiling sa bawat saglit ng nalalabing buhay..
at malay mo, nandyan lang siya... malay mo, nasa tabi mo lang...

[tingin ka nga sa katabi mo... pls. one time lang.] wink. :D

How To COntrol Emotions...

2008-12-13T03:09:00.004+08:00

how to controL Emotions (RE POSTED)

Naisip ko kasi na sakto sa akin ang post na ito.
sakto sa maraming bagay.
kung bakit ko nasabi? ikaw ng mag-isip! showbiz kayo
masyado. gusto nyo lahat naka broadcast! hahaha.

This would give you guides on how to control your emotions towards your friends and all the people around you. The rules of practicing "ugaling langit" .

#1. Ang naunang magalit ang may karapatan lang na magalit. Pag naunahan ka ng galit nya, tumahimik ka nalang muna!

#2. Walang tao ang nag-aaway mag-isa. Pag hindi kayo sumagot o pumatol, titigil din daw ang taong nakikipag-away sayo.. hm...

#3. Ang taong galit, "bingi." if someone is angry, wala raw pinapakinggan, so, don't try to explain and fight back. Hindi ka nya iintindihin dahil wala syang ibang naririnig kundi sarili lang nya.

#4. Ang taong galit ay "abnoy." Ayon sa isang pari, Biblical daw ito? because the Lord said when He was crucified. "Father, patawarin mo sila sapagkat di nla nalalaman ang kanilang ginagawa." Modern term for these kinds of people are abnoys, so you better not get angry para wag kang matawag na abnoy. dba?!,

You should also realize that the persons who make your day bad are jewel, because you need them for you to mature.
Hanggat andyan sila at kinaiinisan mo naman, ibig sabihin, IMMATURE ka pa!. God will not take away those people; it's for you to take away your bad feelings towards them. You'll know na mature ka na pag dumating yung time na hindi ka na naiinis sa mga taong ito. because you have learned to accept them and to have patience with them.

#5. Finally, the best part of this is to tell yourself na, because of this person, "i will grow mature," and that dahil sa contribution nya sa maturity mo.

2008-12-13T01:08:00.002+08:00

site under construction.....

nagulat ka?
Di ka nagkakamali!
tama. nandito ka sa aking pahina.

magulo nga lang.
inaayos pa...

2008-12-11T08:54:00.005+08:00

cha-cha..
sayawin mo na! [edited]

nagulat ka ba? parang dati kasi isa akong anti-administration
pero ngayon, sasayaw na ko sa cha-cha?

tama ka! PRO CHA-CHA nako!
at sana ikaw din, tayong lahat, PRO Cha-CHa na din.

pero ang cha-cha ko ay hindi ang itinutulak ng mga sirkerong
kongresista natin.

ang nais kong cha-cha ay ang tulad ng sinabi ni Fr. Duds. at ng aming Obispo sa isa nyang homiliya.

at ito ay CHAracter-CHAnge!

hindi ko maintindihan.
bakit ba gigil na gigil silang mag charter change?
ilang beses na nilang sinusubukan.

hindi ko maintindihan, bakit ba may mga
taong ganid sa kapangyarihan at pera?

hindi ko maintindihan, nakakatulog pa kaya sila
sa gabi dahil sa gulo na idinudulot nila sa Pilipinas?

para sa akin, may tamang panahon para sa Charter Change.
at hindi pa ngayon iyon.
mahirap ipagkatiwala ang ganitong bagay sa mga taong
nanalo lamang sa eleksyon dahil sa dayaan.
mahirap ipagkatiwala ang bagay na ito sa mga taong walang
kredelibilad.
mahirap ipagkatiwala ang bagay na ito sa mga taong ganid sa kapangyarihan
at pera!

may tamang panahon at kanya kanyang kalagayan para sa bagay-bagay.

hindi itutulot ng Diyos kailanman na manaig ang interes ng mga
makasarili.

Ang problema sa Pilipinas ay ang ugali ng bawat Pilipino.
at hindi ang batas ng Pilipinas ang dapat sisihin at dapat baguhin.
kailangan munang mabago ang kalooban natin!

di kaya tayo nagtataka? kahit kailan, walang pag-unlad ng Pilipinas na
mangyayri hanggat hindi nababago ang kalooban ng bawat isa.
walang biyaya na darating sa ating bansa na manggagaling sa kalokohan at kasamaan.

kalooban ng tao ang dapat munang baguhin! walang kasalanan ang batas. walang kinalaman ang batas. maling pagpapatakbo at pag gamit dito ang problema.
maling pag-uugali ang nagpapangit sa batas.

kaya kung ako sayo, mag CHA-CHA ka na din!
character change!

charater change muna. bago pa man ang iba.
makakamit ang bagong Pilipinas kung may bagong kalooban ang
lahat.

masyado bang ma emosyon?

kanta muna tayo...

[tono ng "we wish you a merry Christmas"] (note: cha-cha here means charter change)
we wish you wala ng cha-cha,
we wish you wala ng cha-cha,
we wish you wala ng cha-cha,
at wala ng Gloria!

oha. oha. :)

2008-12-09T19:16:00.005+08:00

DYM, Paalam!

ang tagal kong pinag-isipan ito.
baka ito na rin siguro ang makakapag pagaan ng loob ko.

alam nyo ang nangyari sa mt.samat (kung binasa nyo ang previous posts ko)
at hindi talaga yun naging maganda. siguro yun na rin ang kumalabit
ng gatilyo kaya nakaisip ako ng ganito.

sampung buwan na rin ang nakaraan ng nag election ang youth leaders
para sa posisyon ng Diocesan Youth Secretary. magpapahangin ako ng kaunti,
ito na din ang pang-apat sa pinakamataas na pwesto sa youth ministry ng diocese.
hindi kasi pwedeng ielect ang Diocesan Youth Coordinator at Leader dahil
appointed lamang ang posisyon na ito ng Obispo.

(mayroon akong ibubunyag sa pahinang ito.)
naalala ko nun. sinabi ng direktor namin, ako nalang ang kukunin nyang leader. pero hindi ito pumasa sa obispo. masyado pa daw akong bata at nag-aaral pa.

ayos din naman dahil tama naman ang obispo. di ko talaga kakayanin. alam ko sa sarili ko yun. pero na elect pa din ako sa pagiging secretary.

ano ba ang naging trabaho ko?
mag gawa ng minutes of the meeting, mag gawa ng sulat sa mga pari, youth leaders, pulitiko, pulis, etc. kapag may activities. ok ang trabaho. sakto sakin. kaya ko.
napag sasabay ko pa ito sa pagiging lider kabataan ko sa aming parokya. (Cathedral)

pero nitong mga nakakaraang buwan, di na ayos. madalas nasa akin na lang ang burden. di ko naman inaako ang trabaho, di lang din naman naasign sakin ang isang misyon, pero madalas, kaunti nalang kaming naiiwan sa ere kapag sagsag na sa trabaho.

labing syam kami sa grupo. binubuo ng direktor, coordinator, secretary, formator, at council of 3 sa apat bikarya. pero kapag sagsag na sa trabaho, minsan, hindi pala minsan. MADALAS, 3, 4, o lima nalang kaming naiiwan.

hindi biro ang trabaho sa council. activities, formation at information dissemination sa youth ministry ng buong bataan ang dapat asikasuhin.

napaka taas ng expectation ko sa grupo. pero hindi na meet. ang huling alam kong pinagtrabahuhan talaga namin ay nung nag rally kaming mga kabataan ng bataan nung pumutok ang NBN ZTE deal. siguro nadala kami ng emosyon, kaya nagawa yun. proud naman ako dahil buong tapang na lumabas kami sa kalye, nag release ng aming statement, humarap sa media, na dyaryo, etc. di pa naman kami binomba ng tubig.

pagkatapos nun, wala na.

isa sa pinakamatinding rason ko sa pagbibittiw, wala kasi akong makitang essence ng service. sagsag kami sa trabaho. trabaho nalang palagi. pero ang baba ng spirituality namin. wala man lang inooffer ang mga nasa higher positions tulad ng recollections, retreat, etc. wala.

nakatatak kasi sa isip ko ang natutunan ko sa parokya namin. [ang paglilingkod na walang kalakip na paghuhubog ay mananatiling walang laman!] wala. wala yun.
mag-iisang taon na kaming magkakasama pero wala.

ang tanging naaalala ko ay ang youth camp. pero kami parin ang sagsag sa trabaho. meron pa palang isa. ang National Conference for Youth Ministers sa Iloilo. mapalad ako at kasama ako sa lima na ipapadala ng aming Diyosesis. pero para sa aming grupo, wala.

di ko rin makita ang committment ng mga kasama ko. kung talagang paglilingkod ito, hindi na kailangan ng utos o paghingi ng tulong para tumulong sila. ministry ito at hindi kami nagttrabaho sa kumpanya. pero wala din.

at ito ang kinalabasan ko. burn out.

di ko inakalang aabot sa ganito. di ko inakalang iiyakan ko ang grupong minsan ay ipinagmalaki ko, ang grupo na ipinagpalit ko sa maraming pagkakataon sa buhay ko.

ilang buwan na ang nakakaraan at napapabayaan ko na ang kabataan namin sa parokya dahil mas kinailangan kong mag full time sa diocese. salamat sa mga kapatid kong kabataan sa parokya na naging responsable.

hindi ko alam. pakiramdam ko naging mayabang ako sa entry ko na ito.
masyadong naka sentro sa akin.

pero di ko din masisi ang sarili ko.

uulitin ko. mataas ang naging expectation ko sa grupo, at sa sobrang taas, madami akong pinagpalit. pero gumuho. sayang. di ko nakita ang bunga.

ayokong maging mayabang. ayoko talaga. ang sakit lang kasi talaga.
kakailanganin ko munang magbitiw.

ayoko kasing maglingkod ng wala naman sa puso ko ang ginagawa ko. ayokong maglingkod pero may hinanakit ako sa mga kasama ko.

nagpayo si revsiopao sa akin (Rev. Jhoen) i-address itong issues na ito formally. pero pano? walang meeting na pinapatawag.

sa January 15 - 18, magaganap sa bataan ang Central Luzon Regional Youth Ministry Conference, isang buwan nalang mahigit. sinubukan kong tanungin ang coordinator, ano pong gagawin natin? walang sagot. tinanong ko ang direktor kahapon dahil nagkita kami ng di sinasadya, ngumiti lang. at kagabi, tumawag ang leader. nagtatanong, anong gagawin natin?

haay! palaging ganito. tuwing may activity, palaging tutukan. at dahil tutukan, tambak ang trabaho. at tulad ng dati, pag tambak na ang trabaho, kaunti nalang kaming naiiwan.

sa lahat ng ito, wala naman akong dapat sisihin. alam kong may kanya kanyang gampanin din ang bawat isa sa amin, mayroong teacher, may nagttrabaho, may nag-aaral, may nag-aalaga ng bata, ng may sakit, etc. alam kong abala din sila. at ako, ganun din naman. pero pano na?

at huling dahilan. ayokong magpaka plastik. aaminin ko. asar ako sa mga kasamahan ko na ang gusto lang na trabaho ay yung ma eexpose ang mukha nila sa harap. pero ayaw gumalaw pag wala ng nakakakita. at mga taong magagaling magsalita. magaling mag bigay ng suhestiyon, pero wala naman sa gawa.

ang talim ng salita ko? sorry.

enough. nailabas ko na.
final na ang desisyon ko. pero susubukan ko pa din makipag-usap sa isang kaibigang pari tungkol dito.

patawad po sa inyo mga kasama ko sa council. mahirap ito para sakin. mahirap. tila iikot ang buong pagkatao ko at maraming mababago.
may nagtanung sa akin? kaya mo bang iwan? mahirap sagutin. pero baka kayanin naman. kung ito lang ang paraan para may matira pa para sa sarili ko, kung ito lang ang paraan para ma recharge muli ako. kakayanin ko.

patawad. di ko kayo malilimutan.
minsang tinawag nyo akong david, dahil sa kabila ng pagiging maliit ko, may good heart daw ako. sorry. mabibigo ko kayo.

sabi nyo, kung sa pag lelead lang at sincerity sa trabaho ang titignan, wala na kayong masasabi sa akin. pero patawad. sa gagawin kong ito, hindi ako yun.

hindi ko malilimutan ang lahat ng itinuro at natutunan ko sa inyo.

hindi ko malilimutan ang happy moments. hindi pwedeng masira ang friendship dahil sa gagawin ko. pangako yun.
mahal ko kayo. talaga! mahigit limang taon na ko sa service, pero ngayun lang ako mag dedesisyon ng ganito.

patawad. at kung sakaling makaramdam kayo ng galit sa gagawin ko. sana sapat na ang salitang mahal ko kayo para patawarin ninyo ako.

:(

2008-12-08T23:58:00.002+08:00

Immaculate Conception

maaga akong nagising ngayon. at dahil holiday of obligation today. nagsimba na ko.
para di naman masayang ang gising ng maaga.

ano nga ba ang Immaculate Conception? at bakit DAPAT magsimba ang mga katoliko?

bilang katoliko. naniniwala tayo na si Maria ay ipinaglihing walang sala. at hindi lang yan. ayon sa pari kanina, mayroong apat na DOGMA na dapat nating paniwalaan bilang katoliko. at kapag tayo'y hindi naniwala dito, tayo'y nagkakasala.

una nga ang Immaculate Conception
ikalawa: Maria bilang ina ng Diyos,
ikatlo: ang pag-akyat ni Maria sa langit [body and soul]
ikaapat: teka. hindi ko maalala.
ahaha.

anyway. apat yun.

at bakit tayo dapat maniwala na si Maria ay ipinaglihi na walang kasalanan?
simple lang ang sagot.

lahat tayo ay ipinanganak na may manang kasalanan. [original sin]

at dahil si Maria ay pinili ng Diyos upang maging Ina ni Hesus, ipinaglihi din si Maria na walang bahid kasalanan. dahil kung si Maria ay nagmana din ng kasalanan mula sa kanyang mga magulang, si Hesus din ay magmamana nito sa kanya. at pano tayo iliigtas ni Hesus kung sya mismo ay may kasalanang mana.

simple diba? pero kumplikado. pero ang lahat ay nakapailalim sa misteryo ng pag-ibig ng Diyos para sa atin.

marahil may mga hindi katoliko ang makakabasa nito. sigurado ako dun. may mga kaibigan na din akong bloggers na hindi katoliko. at nag iisip siguro sila kung bakit ganun nalang ang pagbibigay pugay natin kay Maria. gayong tao lang din naman sya.

hindi naman sinasamba ng mga katoliko si Maria. nagbibigay parangal lang ang mga katoliko sa kanya bilang Ina ng Diyos. at naniniwala kami na sa pagiging Ina ni Maria ng Diyos, isa sya sa malalapit na kay Hesus na maaring maging tulay o tagapamagitan sa aming mga panalangin.

at ako mismo, naniniwala ako na si Maria ay tunay na Ina ng mga bokasyon. sapagkat sya mismo, inalay ya ang kanyang anak para sa sanlibutan. ako man ay dumudulog sa kanyang pag gabay para sa aking bokasyon.

awat naming sambitin
Bawat naming awitin
Ay papuri't parangal sa 'yo
Pakinggan mo, Inang mahal
Ang awit ng pagsuyo

O mahal naming Ina
Aming galak at saya
Kandungin, aliwin
Kami sa oras ng pighati

Kalangita'y nagdiriwang
Sa karangalang nakamtan
Puso mo'ng kay wagas
Kandungan ng Tagapagligtas...

Maria, aming Ina, kami po ay inyong-inyo. angkinin po ninyo ng buong buo. kami po'y inyo.
___________________________________________________________________

at dahil may pagka relgious ang aking post ngayun, sasamntalahin ko na. nag gawa na din ako ng panalangin para sa 2010 elections.

at heto sya:

I,Jay Quicho support the cause of the Blog Prayer Brigade for the election of the Future President of the Republic of the Philippines and I do solemnly promise to recite the prayer, which I wrote, in my own convenient time and regularly as possible until the 2010 Presidential Election commences. Let it be written, let it be done.

[di nako mag tag ng kahit sino. mag rerequest nalang ako. sana kung sino man ang makabasa nito, mag-offer nalang din kayo ng inyong prayer katulad ng ginawa ko. kahit sino. basta pinoy. :) ]

nawa'y sa tulong, gabay at panalangin sa atin ni Maria, makamit natin ang desire ng ating mga puso na patuloy na makapaglingkod sa bayan at sa mundo. Amen.

___________________________________________________________________

waah. practice na ba ito sa pag gagawa ng homily?
hehe. hindi. gusto ko lang i share. at dapat naman talagang i share ang Good News sa lahat.

Happy Feast day!

[ps. nagbukas na pala kanina ang tinadahan ng siopao sa blogosphere! tara at bisitahin sya. Sya si revsiopao.. mas higit na may malalaman na kwento sya. kasing laman ng kanyang mga siopao..]

2008-11-30T21:22:00.002+08:00

mt. samat
part 2.

haaayy. itutuloy ko na. kahit mahirap.

teka. di ko alam kung pano.

unang mt.samat pilgrimage. nov. 27, 2004. simpleng pym member lamang ako. pero dahil kararating pa lamang ni bishop soc sa aming diyosesis, may kaguluhan pa ang komisyon ng kabataan noon. at nasimulan lamang itong ayusin mula nung dumating si bishop soc. at dahil may kaguluhan pa ang komisyon ng kabatan, kaming mga kabataan ng parokya ng Katedral ang abala at nag-aasikaso sa nasabing malaking pagtitipon. nasa 15,000 katao ang umakyat sa mt.samat. dahil first time itong magaganap sa bataan, hisyory ito. damang dama ko ang bawat oras. ang sarap sa pakiramdam. hanggang dumating ang pag sisindi ng kandila at fireworks sa samat habang kumakanta ng: "Bataan, Bataan, Penisulang MInamahal. " at take note. kumakanta ng buong feelings at halos maiyak kami dahil damang dama namin ang presensya ng Diyos sa Bataan. ito ang pinaka memorableng Mt.samat para sa akin. pagkatapos ng event, dahil may pag ka V.I. P. ata kami that time, may nakahanda ng saskyan para sa amin. hindi na namin kinailangang maglakad pababa ng samat ng halos dalawang oras. sa kalagitnaan ng daan pababa, nakita ko ang mga kapwa ko kabataan na pagod, alang masakyan. kaya ang sabi ng konsensya ko, "jay, bumaba ka ng van. hayaan mo munang makauwi ang halos lahat ng tao na walang sasakyan bago ka umuwi." sumunod ako. pumara ako. tumulong ako na humanap ng sasakyan para sa mga taong walang sasakyan. at pagdating ng alas dos ng madaling araw, ako naman ang humanap ng ssakyan. swerte at may mga taga katedral pa pala sa taas ng bundok. at may nakasabay ako. alas tres na ng nauwi ako.

ikalawang mt. samat. Nov. 26. lider kabataan na ko sa aming parokya nito. at kasama ko ng naglalakad paakyat ng samat ang halos limang daang kabatan ng balanga. di baleng pagod, basta para sa paglilingkod. ito ang unang mt.samat na nanalit ang katawan ko. dahil naglakad kami ng paakyat at pababa ng bundok. na kung susumahin ang layo e abot ng 4 na oras na lakaran.

ikatlong mt.samat. dec.2. ang tanda ko nito, nov.30 palang, may super bagyo na. dec.1, expected daw na tatama ang bagyo sa bataan. kabado ang buong bataan dahil mauudlod ang akyat sa mt. samat. nagpakalat agad ng text ang obispo sa buong bataan, na magdasal. at himala! lumiko ang bagyo. dec.1, biyernes, umaraw! at nagdiwang ang buong bataan! sabi nasa 35,000 kabataan ang umakyat ng samat. dalawa na rin ang tungkulin ko sa mt.samat. ako ang naging in charge sa animators [taga sayaw sa mt.samat] halos 150 kabataan ang nagsanay sa loob ng isang buwan bago ang pilgrimage. at bukod sa paghawak ko samga taga sayaw, ako parinangmay hawak sa halos limang daan na taga balangang aakyat ng bundok. o diba? pano ko nagawa? naawa ang Diyos sa akin.

ikaapat ng mt.samat. same as ikatlong mt.samat.

sa apat na mt.samatpilgrimage na ito, di ako nakaramdam ng burn out. service kasi talaga para sa bayan at kabataan ito. napapagod ako, nagaglit pa din sa matitigas ang ulo. dahil tao lang naman ako. pero di ako nagsawa. alam kong sa susunod na taon, mas kakayanin ko pa.

at dumating na nga ang susnod na taon. at kahapon yun. hindi na biro ang posisyon. diocesan youth secretary na ko at at the same time, lider kabataan parin sa katedral. akala ko magiging ok. pero hindi.

isang buwan bago ang mt. samat, nagpatawag ng meeting ang aming direktor sa isang coffee shop sa balanga. at kahit gabi yun at isang buwan na ang nakalipas, tandang tanda ko ang bawat kataga. first time ever. walang assignment na ibinigay sa youth. kaya ang sabi ng director, mag fund raising nalang tayo. [maganda ang term na fund raising, pero ang totoong term na ginamit nya: "maghanap nalang tayo ng pagkakakitaan." at nauwi ang usapan sa badge.

na excite ang lahat. at aaminin ko. pati ako naexcite. sa laki kasi ng profit. at alam kong makakatulong ito sa activities at youth camp. at dahil diocesan secretary ako. sakin naka assign ang accounts. lahat ng may kinalaman sa badge. akala ko magiging madali. pero hindi.
5000pcs badge ang pinagawa. nadispose ang 3500. at ang nakalungkot. 1500 badges ang kinailangang itinda sa taas ng samat.

umaga palang parang dinudurog na ang puso ko. hindi ito ang nakilala kong service. hindi negosyo. no choice kami. lalo ako kundi ang piliting maubos ang badges.

todo benta. todo alok. hanggang dumating ang oras ng misa. 5pm, di pa din ubos. wala na kaming magawa kundi sabayan ng pag-aalok ng badges ang misa. parang dinudurog ang puso ko. ang sakit sakit. dumating ang oras na kakantahin na ulit ang "bataan, bataan....." naalala ko ang unang mt. samat na nagkakakanda iyak kami dahil sa tuwa. ngayun di ko mapigilang mapaupo at mapaiyak ng malakas. salamat nalang sa sigawan ng mga tao at hindi ako nadidinig. ang sakit sakit sa loob. hindi ito ang service na nakilala ko. hinding hindi. ang layo. ang labo. 10 minuto ang fireworks. at o.a man. sampung minuto din akong umiiyak sa sama ng loob. nakuha ko pang ilabas ang cellphone ko para ma videohan ang fireworks. pero maniwala ka man o hindi. hawak ko ang cellphone ko pero umiiyak ako.

naipon ang lahat ng sakit, pagod, etc. at bigla nalang napabulalas sa pamamagitan ng iyak. ang daming nasacrifice dahil sa badge, ang pag-aaral ko, ang members ko. nahihiya ako sa members ko sa balanga dahil first time na di ko sila nasamahan paakyat. kapalit ng kikitain sa badges.

halos isang libo pa din ang badges na natira. pipilitin kong maubos pa rin ito. ipinagkatiwala sa akin ang trabaho, at kahit masama ang loob ko, responsibilidad ko pa din na tapusin yun. pangako. mauubos yun!
pero ang di ko maipapangako,
kung kaya ko pang manatili sa sa posisyon ko sa diocese .
hindi ko na yata kaya. tatapusin ko na lang yata ang pinagkatiwala
sa akin, at bahala na.

napakataas ng expectations ko sa grupo namin. at hindi ito na meet.
hindi ito ang nakilala kong uwi ng paglilingkod sa loob ng limang taonng mahigit na paglilingkod ko.

:(

2008-11-29T23:35:00.002+08:00

Mt. Samat.
part 1.

ito na ang pinakamalungkot at pinaka-nakakakonsensyang Mt. Samat pilgrimage
para sa akin. mula ng naumpisahan ang mt.samat pilgrimage limang taon na ang nakakaraan, ito na ang pinaka-malala para sa akin.
walang kinalaman ang programa, walang kinalaman ang mga nag-ayos.
ang problema, na sa akin yata mismo.

saka ko nalang itutuloy. masama ang loob. hindi kayang ikwento ng mga letra sa aking keyboard.
[isang malalim na haaay.]

2008-11-25T22:14:00.002+08:00

UPDATE
hala!

kamusta na ba ang blog ko? kamusta na ang mga kaibigan kong bloggers?
wala ng update.

mula ng nabaril ang aming bahay, hindi na rin ako masyadong nakadalaw dito.

marahil ang iba sa mga taga basa sa pahinang ito ay nagtatanong kung ano ng
nangyayari sa akin.

masaya ko pong ibabalita sa inyo na medyo ok na. wala ng nang gugulo. medyo naka
recover na din kami sa takot. muli, maraming salamat po sa inyong mga panalangin.
naniniwala po ako na Diyos ang nagtanggol sa mga pinaka-madidilim na oras ng aming
pamilya. at dahil din yun sa inyong panalangin para sa aming pamilya. salamat sa
mga naging kaibigan ko sa mundo ng mga blogger na kahit hindi naman ako kilala
talaga ay naghatid pa din ng panalangin at pagpapalakas ng loob sa amin.
salamat! at tatanawawin ko pong malaking utang na loob ang lahat ng ito sa inyo.

ano ba ang pinagkakaabalahan ko mahigit isang buwan?

una, ang St. Paul Pilgrimage na dumalaw sa aming parokya.
pangalawa, super full load ako ngayun sa school. 29 units! grabe ang stress. pero
naeejoy ko naman. :)
pangatlo, ang Mt. Samat Pilgrimage sa Nov. 29 (sabado), na kung saan sinasabing 30,000
na mga taga bataan na halos lahat ay kabataan ang umaakyat sa tuktok ng Samat na kung saan, mahigit sampung bus ang nakaregister mula sa aming parokya para ipakita ang pagiging Bayan't Banal ng mga Bataenos.

summary lamang ito ng mga pinagkaabalahan ko sa loob ng 1 buwan. dahil kung ipapaliwanag ko ang bawat detalye, baka bukas pa ko matapos mag type.
____________________________________________

may kwento nga pala ako.

From: 0918***45*5
Sent: 22-Nov-2008
8:53PM

- Will you take the seminary entrance test on Dec6?
____________________________________________

susmaryosep. biglang bimilis ang tibok ng dibdib ko! ewan ko ba. O.A. lang siguro
ako. pero suggestive kasi ang dating sakin, hindi patanong.

marahil nagtataka kayo sa reaction ko? nasanay kasi kayo na ang binabasa sa pahina
ko ay palaging lito kung sasagot na ba ko kay Lord.

ang sagot: sa ilang oras, araw, linggo, at buwan na pag-iisip. nakakuha ako ng sagot na
sobrang nagpabuti sa pakiramdam ko. tila ba settled na ko sa desisyon ko.
anong desisyon?
naisip ko kasi na tapusin muna ang college. graduating na din kasi ako next year. [salamat sa Diyos!] at paghuhubog din para sa akin ang tapusin ang college. alam kong makakakatulong ito para lalo pang pag-isipan ang bagay na nais kong pasukin. isang bagay na magmamarka buong buhay ko hanggang kamatayan. wala naman masama. hindi ko naman dinededma ang tawag Nya. sumagot naman ako. hindi ko ipinagpapaliban. alam kong ang lahat ng bagay ay may kanya-kanyang kakalagyan. sa tamang oras, sa tamang panahon, at sa tamang pagkakataon. ito rin naman ang hiling sa akin ng mga magulang ko. para sa akin, wala naman talagang "late vocation". dahil sa bawat oras at sa bawat araw na ika'y nagigising at inaalay mo ang buhay mo sa mga tao kahit sa pinaka simpleng paraan na kaya mo, bokasyon na yun. hindi pa nga lang sakto.
mahirap ipaliwanag. pero alam kong may nakaka-intindi sa akin.

masaya ako ngayun. hindi katulad dati na parating bothered, lito at ewan. masasabi kong hindi na ako ganun ngayun. tama sila. dapat nga inspired pa ko!

tuloy pa din ako sa pagahahanap ng sarili. paglilinaw kung para saan ako. sabi nga ng isang Jesuit brother sa akin, wala naman seminaristang pumasok ng seminaryo na super sure na siya sa papasukin niya. dahil sa oras ng pagpasok nya, sa bawat araw na pamamalagi nya sa loob, hanggang pagsapit ng kanyang ordinasyon, darating ang oras na magtatanong ka sa sarili mo kung sigurado ka na ba talaga. maaring sigurado ka nga. pero wala naman taong sigurado sa mangyayari sa kanyang buhay.

patuloy nyo na lamang po akong ipanalangin. inimbitahan po ako ng isang Jesuit brother sa christmas vacation to stay at their seminary for 5 days. baka sakaling sumagot ako sa kanila.
makakatulong iyon sa patuloy kong paghahanap.
______________________________________________________

teka. maiba tayo. kamusta na ang mga kaibigan kong blogger?
myk: kamusta ang kalsenar (call center)
bloom: good luck sa exam. i know you can do it! God bless.
yeine: musta na? wala na din akong balita.
teka. sinu pa ba?
basta lahat kayo, kamusta!
na miss ko ito. na miss ko kayong lahat!

2008-10-21T00:58:00.002+08:00

Arms of Love

Hindi ko kakayanin kung meron isa sa amin na mag buwis ng buhay dahil sa kagagawan ng mga walang pusong tao. kung sakaling may mangyaring masama siguro sa pamilya ko, itutuloy ko ang laban. ako mismo. pero ayoko ng umabot sa ganon. ayokong may mawala sa amin. ayoko. di ko kaya.

tanggap ko na hindi kami malapit sa isa't-isa. buong pamilya. hindi kami katulad ng ibang pamilya na may pagkakataong makapag-kwentuhan, mag-biruan, o kahit ano. hondi naging ganun. siguro ngayon palang kami nagsisimula na baguhin yun sa aming pamilya. pero bakit ganito? kung kailan namin nais ayusin, saka may papatong nanaman na pag subok sa amin.

ito na ang pinaka-malalang pangyayari sa buhay namin. walang kaso sakin kung magkanda-hirap kami, pero kung buhay ang nakasalalay sa amin, di ko kakayanin. mas gugustuhin kong naghihirap kami, kahit dumating sa puntong wala na kaming makain, basta sama-sama kami.

madaling sabihin na bumitaw kami, at ibigay nalang kng ano ang nais ng mga taong yun. pero hindi, siguro kung kayo ang nasa kalagayan namin, maiintindihan nyo.

mas mahalaga ba ang tama kaysa ang mga mahal mo sa buhay?
mas mahalaga bang magawa mo ang tama, kesa mawala ang pamilya mo?

may paraan pa naman sana. kung papayag lang sila. pwede namang magbigayan e. parehong may makikinabang sa magkabilang kampo. parehong makakapamuhay ng maayos, ng walang kinakatakot, ng walang inaalala.

pero wag nyo sanang isipin na baka ang sasama naming tao kaya ginaganito kami. hindi. makaka-away nyo ko. dumaan sa legal na proseso ang lahat. wala kaming inapakang tao. nanalo naman kami sa kaso. hindi lang isang beses. legal lahat. hindi ko din maintindihan kung ano pa ang ipinaglalaban nila.
hindi ko maintindihan kung bakit kailangang buhay namin ang maitaya.

nalulungkot ako. natatakot. hindi na kasi normal ang lahat. hindi na normal ang buhay para sa amin. para kaming cancer patient na tinaningan ng doktor. ang kaibahan lang, may panahon na ibinibigay ang doktor para mapag-handaan, para matanggap kung ano man ang mangyayari. sa amin, wala. hindi namin alam kung kelan, saan, at sino sa amin. punung-puno ng takot ang bawat oras.

salamat sa inyo mga kaibigan. alam nyo kung sino kayo na patuloy na nagdadasal at nagpapa-lakas sa amin. kayo po ang napaghuhugutan namin ng lakas sa mga oras na ito. kahit papano, nararamdaman naming secured kami dahil sa mga panalangin ninyo para sa amin. alam ko pong nakikita ng Diyos ang kabutihang loob ninyo.

kung pwede lang, ako nalang ang saktan nila, ako nalang ang kunin, ako nalang ang gawan ng masama. wag na ang pamilya ko, wag na ang magulang ko. sapat na ang ilang taon pagpapakihirap nila para sa amin para mabuhay kami ng maayos. wag sila. ako nalang. ako nalang po!

sa kabila ng lahat ng takot, lungkot at kaba, alam kong may Diyos na hinding-hindi kami pababayaan. alam Niya ang paghihirap na pinagdaraanan ng pamilya namin, alam Niya ang lahat, at alam kong iingatan Niya kami. Siya lang ang nakaka-alam ng kalooban ng lahat ng tao, Siya lang ang nakaka-alam ng mga iniisip ng mga taong gumagawa ng hindi maganda sa amin. Bahala na Siya sa amin.

Lord I'm really glad you're here.
I hope you feel the same when you see all my fear,
And how I fail,
I fall sometimes.
Its hard to walk on shifting sand.
I miss the rock, and find nowhere left to stand;
I start to cry.
Lord, please help me raise my hands so you can lift me up.
Hold me close,
Hold me tighter.

I have found a place where I can hide.
Its safe inside
Your arms of love.
Like a child whose helped throughout a storm,
You keep me warm
In your arms of love.

Storms may come and storms may go.
I Wonder just how many storms it takes until
I finally know
You are here always.
Even when my skies are far from gray,
I can stay;
Teach me to stay there,

In the place Ive found where I can hide.
Its safe inside
Your arms of love.
Like a child who's helped throughout a storm,
You keep me warm
In your arms of love.

2008-10-19T19:33:00.007+08:00

kumusta ka?

anong mas mahalaga?
tanga mong puso o
bayan mong sawi?

anong mas nakakaawa?
pagkabigo sa pag-ibig o
mga batang walang makain?

ano ang kailangang hanapin?
damdaming tila naglaho o
mga taong dinukot nalang bigla?

ano ang nakakatakot?
i break ng boy friend o girl friend o
pagtangkaan ang buhay?

alam mo, ang daming problema ng lipunan!
magda-drama ka pa ba sa mga pansarili mong
kalungkutan??

___________________________

kanina....
bago pa mag simula ang misa sa Katedral,
bigla akong hinatak ni Bishop.
Akala ko, nagbibiro lang. pero hindi pala.
pinaupo nya ko, sabay sabi, "kamusta ka?"
ako: ok lang po Bishop
Bp: Ano nang nangyayari sayo?
ako: saan po, tungkol po sa nangyari sa bahay?
Bp: sa lahat...
kinabahan ako talaga. pero nasabi ko naman ang mga dapat kong sabihin.
Kinamusta din nya ang search-in sa Jesuits. kaya lang, sa kasamaang palad,
di ako naka-attend. finals week kasi, at di ko pa maiwan ang parents ko.
hindi siguro sa pagkakataong ito. natatakot kasi ako.
nakaka-paranoid. kung pwede nga lang na wag na kong umalis ng bahay..
pero hindi pwede. naisip ko, dadating ang panahon, kailangan ko din silang
iwan para ibigay naman ang sarili ko sa mas maraming tao.
kelan yun? sana, sana... pag ka- graduate ko..
then he asked again, ayaw mo ba sa San Carlos o sa Immaculate Conception
Seminary?
mabilis akong sumagot, "pinag-iisipan ko din po."

sana ang lahat ng ito ay hindi lang mauwi sa pag-iisip.
sana, dumating din ang katuparan ng lahat ng ito.

kailangan kong gumawa ng ng unang hakbang,
dahil di naman ako makakausad kung hindi ako
gagalaw.

naisip ko nga, ano kaya kung mag pulis nalang ako? para ako na mismo ang
huhuli sa mga nagtangka sa buhay namin?
pero hindi, hindi naman makakatulong. umaasa pa din ako na magbabago sila.
at mas nais kong maging instrumento ng pagbabago ng mga tao para sa Diyos.
hindi ko sila matutulungan kapag nakulong sila, maari lang silang malugmok lalo
sa kahirapan. pero kung magbabago sila, baka umunlad pa ang buhay nila.
tama? kung mali, wag ka ng kumontra.
pananaw ko ito.

2008-10-12T23:19:00.006+08:00

salamat po...

salamat po sa biyaya ng pagkakaibigan.
salamat po sa panalangin.
kakayanin namin ang pagsubok na ito, dahil alam namin na nandyan po kayo.

ito na ang pinakamabigat na pagsubok na dumating sa amin.
ok lang sa akin na maghirap kami, ayoko ng ganito. buhay na kasi ng pamilya ko ang nakasalalay.

nagpapasalamat po ako sa Diyos dahil nanjan kayo.
damang dama ng pamilya namin ang presensya ng Diyos dahil sa mga panalangin at pagpapalakas ng loob ninyo..

salamat po...
Nakikita po ng Diyos ang kabutihang loob ninyo, at ang lahat ng ito ay may kapalit.

sa mga kapatid ko sa diocese. salamat. salamat sa pagpaparamdam ng pagmamahal ninyo. damang dama ko na bunso ako. at napaka swerte kong nakilala ko po kayo. matagal pa tayong magsasama. :)

sa mga kapatid kong kabataan sa parokya, mga pinakamamahal ko. salamat. kasama kayo ng pamilya ko nung pinakamadilim na oras ng buhay namin. salamat sa lahat ng tulong. kuya jay loves you all.

sa mga kapatid sa blogosphere. thank you. di nyo man po ako kilala personaly pero nakakataba ng puso ang pagpaparamdam ng concern nyo sa akin at sa family ko. esp.kay myk, yeine at bloom...[ ayyiie, special mention.] kayo kasi ang regular readers ko eh.

sa pamilya ko, pakatatag lang po tayo. wala po tayong ibang kakapitan kundi ang Diyos lamang din. may purpose ang bawat pangayayari. at naisip ko, baka daan ito para mas lalo patayong mapalapit sa isa't isa. mahal ko po kayo.

at sa Kuya kong si Jesus. salamat. ang pangyayaring ito ay hindi nagpahina ng pananampalataya ko sa iyo. lalo pang lumakas ito. at kakapit po ako sa inyo hanggang sa huling hininga ko. sorry kuya kung natatagalan ang "matamis kong oo" para sa iyo. pero nakahanda na po akong sumagot. sa tamang panahon, sa tamang pagkakataon.

at sa ibang hindi nabanggit.
salamat.
at sa iba pa. salamat. mahal na mahal ko po kayo.

ang buhay ko ay hindi para sa iilan lamang, iaalay ko ito sa lahat, para sa lahat..
kapalit man nito'y ang buhay ko din, walang anuman. walang silbi ang buhay ko kung ito'y hindi ko ibabahagi. ito lamang ang maigaganti ko sa lahat ng kabutihang loob ninyo sa akin at sa pamilya ko...

2008-10-10T21:53:00.003+08:00

Ligtas pa kaya kami?

ang bahay ay ginawa para sa isang pamilya, para may matirahan, para may matulugan. ligtas kasi dito. pero kung ang bahay nyo ay may ganito?

anong mararamdaman mo?
marahil, katulad din ng nararamdaman ko ngayon. binaril ang bahay namin, ng hindi pa nakikilalang lalaki. hindi alam ang motibo.
ipanalangin niyo po sana kami. ipinalangin din po sana ninyo ang mga taong gumawa samin nito. umaasa pa din ako na mababago pa din ang takbo ng pag iisip nila. wala naman tao na walang itinatago na kahit konting kabutihan sa sarili.
sana malagpasan ng pamilya ko ang problemang ito. ito na ata ang pinakamabigat na problemang dumaan sa pamilya ko. buhay na kasi ang nakasalalay.

sana matapos nyo pong basahin ang entry na ito, mag-alay po sana kayo ng panalangin para sa amin at sa mga taong gumawa nito sa pamilya ko.

2008-09-15T13:38:00.003+08:00

What a great feeling!
di ko maipaliwanag. tama talaga si Bishop Soc.
HIndi natin mauunawaan ang pagmamahal ng Diyos sa atin.
dahil sasabog ang ating isip, sasabog ang ating puso, dahil napakaliit natin para
maiisp kung gaano tayo kamahal ng Diyos.

Sabi ng isang Heswita sa akin kanina, makakatulong ang journal sa nararmdaman ko ngayon. bagay na nagpangiti sa akin. kailangan kongbuhayin ang blog ko, dahil isa pala ito sa mga makakatulong sa akin.

napakasaya ng maghapon. madaming issues ang nasagot at nalinawan. sana maramdaman din ito ng mga katulad kong nag ddiscern din. sa mga katulad kong nalilito, natatakot. hindi pala pagkalito at pagkatakot ang dapat kong maramdaman, dapat ako ay inspirado. tama naman. salamat sa mga kaibigang pari na nagdadasal para sa akin. salamat sa mga kaibigan na nagpapalakas ng loob. salamat sa Diyos dahil biyaya ang nararamdaman kong ito.
sana patuloy pa akong lumago, lumalim ang kagustuhan na ito, at pagdating ng araw, maialay ko ang buong buhay at pagkatao ko sa lahat ng tao.

Nais kong ialay ang buhay ko hindi sa isang tao lamang, hindi sa isang limitadong grupo, kundi sa buong mundo...

2008-09-04T16:32:00.002+08:00

bakit pa ko matatakot?

bakit ba natatakot pa akong sumagot?
nararamdaman ko kasi ang takot. lagi nalang un ang dahilan ko.
tao din naman kasi ako, tao lang. makasalanan. d karapatdapat.
pero, "Lord, Bat ako?!"

pagkatapos ng mahabang pagninilay at pagsasaliksik, ito ang natuklasan ko.

Noah was a drunk
Abraham was too old
Isaac was a daydreamer
Jacob was a liar
Leah was ugly
Joseph was abused
Moses had a stuttering problem
Gideon was afraid
Samson had long hair and was a womanizer
Rahab was a prostitute
Jeremiah and Timothy were too young
David had an affair and was a murderer
Elijah was suicidal
Isaiah preached naked
Jonah ran from God Naomi was a widow
Job went bankrupt
John the Baptist ate bugs
Peter denied Christ
The Disciples fell asleep while praying Martha worried about everything
The Samaritan woman was divorced, more than once
Zaccheus was too small
Paul was too religious
Timothy had an ulcer...
AND Lazarus was dead!

pero lahat sila tinawag pa din ng Diyos!

bakit nga ba ako? hindi lahat nabibigyan ng pagkakataon na matawag.
hindi lahat nabigyan ng pagkakataon na mag apoy ang puso dahil sa Kanyang pagtawag.
pero ako, eto. damang dama ang apoy, nadidinig ang tinig, pero nananatili akong lito, nanatili akong isnabero, pinipilit na maging normal ang bawat sandali, kahit alam kong hindi ako makukupleto hanggat di ako sumasagot.

Nalaman kong habang lumalaki ka, maraming beses kang madadapa. Bumangon ka man ulit o hindi, magpapatuloy ang buhay, iikot ang mundo, at mauubos ang oras.

unang hakbang sa pagtugon

2008-09-03T22:20:00.004+08:00

labing tatlong araw na din pala nang muli kong madalaw ang sarili ko mismong blog. patawad mga kaibigan. walang update. maagiw na nga ang blog na ito, mausok, at madumi. baka nga replika na din ito ng pagkatao ko sa ngayon. wag naman sana.

abala rin sa mga gawain sa eskwelahan, patapos na din kasi ang semester. abala rin sa mga gawain sa simbahan. normal talaga na sa maga ganitong panahon, padami ng padami ang mga aktibidad sa simbahan.

may mga bagay bagay din sa aking sarili na gusto ko munang ayusin ngayong buwan na ito. may kailangan akong hanapin. marahil magiging malaking parte ng buhay ko ang nais kong hanapin. kung ano yon? malalaman niyo nalang sa mga darating na panahon. kapag nahanap ko na. kailangan kong gawin ito sa lalong madaling panahon, mabilis ang araw. baka hindi ko mahabol. siguro ay naliito na kayo?sasabihin ko din ito sa tamang panahon, hindi ngayon, pero malapit na.

sa ngayon mga kaibigan sa blogosperyo, at iba pang malalapit na kaibigan, magiging madalang ang pag pasok ko sa sarili kong blog. hindi madali para sa akin ang ilantad ang mga bagay bagay. marahil may mga bagay na dapat itago muna sa sarili at ihayag na lamang sa tamang panahon. kailangan ko munang itago para ako mismo ang tumulong sa sarili ko para hanapin kung ano man yon. ipanalangin niyo po ako.

hindi magsasara ang blog na ito, pangako yon. ngunit kailangan ko lang munang humiwalay pansamantala. katulad ng magkasintahang pansamantalang naghihiwalay upang hanapin ang mga sarili, upang kilalalanin ang mga sarili at upang malaman kung para talaga sila sa isa't isa. kailangan ko din kilalanin ang sarili ko, hanapin ang sarili ko, at alamin kung para saan ba talaga ako sa mundong ito.

asahan niyo na malalaman niyo din kung ano ito. kung pahihintulutan ng pagkakataon, dadalaw parin ako dito, kung pahihitulutan ng aking sarili, magkkwento pa din ako. pero kung tungkol sa kailangan kong hanapin, wag muna. sa tamang panahon na lamang.

maraming salamat kaibigan.

I think I'll follow the voice that calls within.
Dance to the silent song it sings.
hope to find my place.
So my life can fall in place
I know in time I'll find my place
In the greater scheme of things

2008-08-20T08:40:00.006+08:00

21

Tama. dalawampu't isang taon na nga ako sa mundong ito. at aaminin ko, bagaman kaarawan ko nga ngayon, hindi pa din maganda sa pakiramdam. gayunpaman, pipilitin ko na lamang na gawin itong magandang araw para sa akin.

Pasasalamat sa nagdaang unang dalawampung taon ko sa mundong ito.

una
~salamat sa aking mga magulang. sa kanilang pag aaruga at pagpapalaki sa upang maging maayos na bata. salamat sa mga sakripisyo ninyo para sa akin. hindi na ko bata, matanda na ko. alam kong nalalapit na din ang responsibilidad ko bilang anak na siya namang mag-aaruga sa kanyang mga magulang pagdating ng kanyang katandaan.

pangalawa
~ salamat sa aking mga kapatid. mga kapatid na todo bigay sa akin. nakakalungkot lamang, kung kelan tayo nagsitanda, saka pa tayo naging malapit sa isa't isa. kung kelan na imposible na magkasama sama pa tayo ng matagal, kung kelan panag inip na magkasabay sabay tayo sa hapag kainan. sayang. pero alam kong di pa naman huli ang lahat para makabawi sa isa't isa.

ikatlo
~salamat sayo Jara.

ikaapat
~ salamat sa mga kabataan na naging kalakbay ko sa halos limang taon na din. inspirasyon ko kayo . kayo ang nagpapalakas sa mga kahinaan ko. salamat sa pagtitiwala ninyo sa akin. matagal ko na kayong kapiling, at matagal pa tayong magkakasama. matagal pa tayong maglalakbay.

ikalima
~salamat sa mga kaibigang pari. Di nyo man po ito mabasa, sana'y maramdaman ninyo ang labis kong pagpapasalamat sa inyo. kayo po ang patuloy na nagpapakilala sa akin kung ano ang bokasyon. patuloy ninyo nawa akng akayin sa dapat kong kahinatnan sa mundong ito.

ika anim
~salamat sa Diyos! salamat sa Kanya na nagbigay ng pagkakataon na may maisilang na "JAY" sa mundong ito. salamat po sa lahat ng biyaya na patuloy Ninyong ipinagkakaloob sa akin. Salamat po at kahit hindi po ako karapatdapat sa mga ibinibigay Ninyo, e patuloy Nyo pa din ipinagkakaloob. Hindi po ako karapatdapat sa lahat. wala po ako kundi dahil sa awa Nyo sa akin. maraming salamat po.

pang huli
~no more words. hayaan ninyo lamang na mahalin ko pa kayong lahat sa abot ng aking makakaya upang makabayad man lamang ako kahit konti sa lahat ng inyong kabutihan. :)

matanda na nga ako. bente uno na. para bang sinasabi ng aking edad na kailangan ko ng magseryoso sa buhay. alam ko pong mararating ko ang hangarin ko basta't kapiling ko kayo.
maraming salamat!!

O God, I thank you for giving me
another year of life.
I thank you for all the people
who have remembered me today.
Thank you for everything
that I have been enabled by you to do
and to be in the past years.

I thank you for the experiences
of the past year:
for the times of success,
which will be always be happy memories;
for the times of failure, which will remind me
of my own weaknesses and my need of you;
for the times of joy
when the sun was shining;
and for the times of sorrow
which drove me to you.

Forgive me,
for the hours I have wasted,
for the chances I failed to take,
for the opportunitiess
I missed in the pass year.
Forgive me that I have not made of life
all that I might have made it.
Help me in the days ahead
to make this the best year yet,
and in it to bring credit to myself,
happiness to my love ones,
and joy to you.
This I ask for Jesus sake.
AMEN.

Far Greater Love - Bukas Palad Music Ministry

ps. siyempre, nagpapasalamat din ako sa mundo ng mga bloggers. dito ko nailalabas ang mga bagay na hindi ko kayang mailabas na tunay na mundo. salamat sa pagbabasa. salamat sa inyo. salamat.

2008-08-18T22:28:00.003+08:00

*sigh

Kapag tinawag ka ng Diyos sa pagpapari ay wag ka ng mag-atubili pa! Wag kang matakot o mag-alinlangan sapagkat hindi pinababayaan ng Diyos ang kanyang tinawag. Kung minsan ay pinangungunahan tayo ng ating "kakulangan" at naiisip nating di tayo karapat-dapat sa pagtawag ng Diyos. Ang Diyos na tumatawag sa atin ang magpupuno ng ating kakulangan. Hindi dapat maging hadlang ang anumang bagay upang sumunod sa Kanya! Pamilya, kaibigan, kayamanan, "career", kakayahan... ay di dapat hadlang sa pagpasok sa "Pintuan". Isa lang ang pintuan... si Jesus! At sa Kanya nakasalalay ang ating kaligayahan.
~Father Duds

2008-08-15T13:16:00.004+08:00

PAUMANHIN..
Magyayabang ako ha, lalo na kay kaibigang bloom.. :)

may bagong mukha na aking blog! hahaha.
nagawa ko din sa wakas!

babalik ako mamaya para tapusin ang design. :)

mag eexam muna ko. .

2008-08-12T22:54:00.004+08:00

K W A T R O

Hindi yan ang prelim grade ko sa subjects ko ha! At mas lalong hindi ko papangaraping makakuha ng ganyang grade ngayung! :D Eto naman kasing naging kaibigan kong blogger eh, dinamay pa ko! Sabagay, wala naman mangyayari kung hindi ko sagutan to, pero mag-papapauto nalang ako. mukang masaya to. :)

Here’s the rule..

Click copy/paste, type in your answers and tag four people in your lists! Don’t forget to change my answers to the questions with that of yours.

1. Four places I go to, over and over:

* sa simbahan :) kung pwede lang sana akong dito na tumira.
* sa school.. aba! di na kailangan ng eksplanasyon dito!
* sa DYM office! secretary ako ng DYM, muka lang hindi. :D
* sa tindahan, para mag pa load. (anu ba yan, ala ng maisip)

2. Four people who e-mail me regularly:

* si Tita Nonnet.. formator namin siya sa PYM. schedules ng meetings, etc)
* si ate ko.. kung anu anong messages lang :)
* FRIENDSTER email notifications
* Trend Micro PccLin2007. paalala na mag-eexpire na ang antivirus :)

3. Four of my favorite places to eat:
(naku, no choice dito sa Balanga)
* Java Jams. Tamabyan namin ni Jara :)
* Big Papa's place. Paboritong kainan ng PYM.
* Chowking.Dito nagpapa meeting si Bishop Soc eh. :)
* Dulang. dito ako lagi nag la-lunch!

4. Four places i’d rather be:

* Vatican..gusto ko magseminaryo dito! gusto ko din makita ang Pope. haaay
* Africa.. gusto kong maging misyonero. :)
* China.. gusto ko din mag misyon dito..
* Iloilo.. namimiss ko na si baby faith! waaaaaah

5. Four TV shows I could watch over and over:

* TV Patrol. -gusto ko ang current issues eh :D
* The Correspondence
* PDA
* PBB (pinahirapan ako ng tv shows na to! di naman kasi ako nanunuod talaga.)

6. Four people I think will respond:

* si Myk.. gawin mo to brad! para may libangan ka jan sa Singapore. :))
* si pishnge.. para makaranas din siya ng assignment. :)
* si NANNIE. ala lang. gagawin nia to
* si Gem. haha. gagawin nya to. :)

2008-08-11T22:01:00.004+08:00

Draw me close to You
Never let me go
I lay it all down again
To hear You say that I'm Your friend

You are my desire
No one else will do
'Cause no one else can take Your place
To feel the warmth of Your embrace
Help me find a way
Bring me back to You

You're all I want
You're all I've ever needed
You're all I want
Help me know You are near

The Katinas--Draw Me Close.mp3 -

2008-08-10T11:11:00.006+08:00

YOU Called me by Name...

bago ko ituloy ang naputol kong kwento kahapon, may bago muna akong kwentong sisimulan. Dito ko lang naman kasi naiki-kwento ang mga bagay na hindi ko maibulalas sa iba.

Kakayari ko lamang magsimba. 9:30 AM. lector ako. 1st reader. Na-late ako. Pipila na kasi ang dalawang pari at mga sakristan. (kung bakit dalawang pari? mamaya ko sasabihin.) Nakahabol naman ako. Nang nakapila na kami, biglang naalala ng kasama kong lector na naiwan sa Sacristi ang bubuhatin kong Gospel Book. Dala na rin ng sobrang pagmamadali. Nakakahiya. Na delay din ng dalawang minuto ang misa dahil sakin.

Dalawang pari ang nagmisa. Misa Cantada kasi ng bagong ordinang pari. Si Fr. Ramon. Misang pasasalamat at pagtanggap ng din ng sambayanan ng Balanga. Ang kura paroko ang na bigay ng homiliya. Ang galing! Para na rin siyang isang Obispo na nagbibigay ng homiliya para sa isang bagong pari.

Napaka solemn ng misa. Sobra. At gaya ng mga nararamdaman ko kapag nakakasaksi ako ng oedinasyonng isang pari o diyakono, nandoon ang pangingilabot ng buo kong katawan. Nandoon ang tila bulong na madalas na bumabagababag sa akin.

Ang bulong na ito, ang tinig na ito, ay matagal na din bumabagabag sa akin. Matagal na nga. Nagsimula ito noong ako'y bata pa. Isa akong sakristan. Napalapit sa mga pari. Napalapit din sa ikalawang Obispo ng Balanga. Pansamantalang nawala ang bulong habang ako'y lumalaki.

Dumating ang kasalukuyang Obispo ng Balanga sa Cathedral isang araw bago ang kanyang pagtatalaga. July 2, 2004. Nagkasalubong kami sa kumbento.

Bishop Soc: Anong pangalan mo?
Jay: Jay po.
Bishop Soc: Seminarista ka?
Jay: Hindi po. (sabay tawa)
Bishop Soc: Si Jay, magpapari ha? (sabay akbay)

Sa hindi inaasahang pagkakataon. Biglang nanumbalik. Biglang bumalik ang bulong, biglang bumalik ang tinig. Sa pagkakataong ito, mas tumindi. Mas lumalim. Iba ang pakiramdam ko tuwing nakakakita ako ng damit ng pari. Lalo na pag napakaraming pari ang nagmimisa. Iba ang dating sakin ng sakrispisyo bilang isang pari. Alam kong mahirap. Alam kong komplikado. Ngunit nandoon ang hangarin na balang araw ay makaisa nila ako, makatulong nila sa kanilang misyon. Lalo pang lumalim ito ng italaga ako bilang lider kabataan sa aming parokya. Ang dami kong natutuhan. Ang dami kong nalaman. Ngunit sa kabila ng bulong, nandoon ang takot.

Dala ng takot sa pagsunod, binabaliwala ko. Takot sa sasabihin ng iba. Takot sa maiiwan kong responsibilidad sa pamilya, takot na baka hindi ko mapanindigan ang isang bagay kung sakaling tutugon ako. Takot. Magulo. Gumugulo. Nahihirapan ako.

Madalas kong maalala ang katagang binitawan ng Obispo ng Balanga noong youth camp. "Kapag naramdaman mong tinatawag ka ni Hesus, tumugon ka. Wag mo ng patagalin. Huwag niyong tawanan ang bokasyon! Sapagkat hanggat hindi nasusunod ang kalooban ng Diyos, hindi ka matatahimik."

Marahil ay nauunawaan niyo na ang ibig kong sabihin. Tama ka. May hangarin ako sa pagpapari.

Hindi ako makatugon dahil sa takot. Ngunit hindi ko ito binabaliwala. Katulad ng payo sa akin ng mga kaibigan, ipnagdadasal ko ito. Para turuan ako sa dapat kong gawin. Nararamdaman ko ang pag-aalangan. Takot ako. Tulungan ninyo ako!

2008-08-09T11:30:00.003+08:00

GRO
part II

Katulad ng sinabi ko kagabi, nagkaron ako ng pagkakataon na mag-interview ng isang G.R.O.
(guest relations officer). Ang ganda sa pandinig diba kapag pinahaba? Pero kung GRO lang ang maririnig mo, sigurado akong unang papasok sa isisp niyo, "MADUMING BABAE". Yun din ang akala ko. At mali pala ako.

Maria. Isang inosenteng pangalan para sa isang inosenteng babae na napapadpad sa isang "HANEP-BUHAY" -ang pagiging GRO.

Tanghali kahapon, bigla kong naisip na umalis ng bahay ng maaga, kahit hapon pa talaga ang klase ko. Naisipan kong pumunta sa hanay ng mga beer house sa aming bayan. At tulad ng inaasahan, wala akong makakausap doon. Oras palang kasi ng gising nila ang katanghaliang tapat. May kumausap naman sakin, kusinera nga lang. Kusinera, ngunit mukang laspag na din ang itsura. Para bang may sideline pa sia bukod sa pagiging kusinera ng beer house. Natapos ang aming pag-uusap. Sandali lang. Di ako interesado. Puro chismis kasi ang bukang bibig niya. Di nagtagal, nagpaalam na din ako na aalis na ko.

Sumakay ako ng tricycle. Nagtanong sa mamang driver kung saan pa mayroong beerhouse. Ngumiti siya. Pero ang pangit ng ngiti niya! Para bang nasa isip niya na: "tanghaling tapat mag bebeerhouse ang batang to." Pero di nko nagpaliwanag sa kanya. inantay ko na lamang na dalin niya ko sa beer house na alam niya. At presto! tatlong hanay ulit ng beer house ang narating ko.

itutuloy....
may meeting kasi ngayon sa Obispo ng Balanga.
mag-aayos muna ko.

2008-08-08T23:59:00.001+08:00

GRO

Kanina nag interview ako ng GRO..
katulad ng ipinangako, may kwenta na ulit ito sa susunod.
pero bukas na yung kwento. Antok na ko.

2008-08-07T21:54:00.003+08:00

PAPANSIN LANG

daan lang po.
baka maisip mo na tingnan at saglit na basahin ang nilalaman nito.
hindi naman talaga ito importante. baka nga wala pa itong halaga sa inyo eh. nagustuhan ko lng magtype, lpero ala naman akong masabi.
timang! oo, ako nga ata yun.

sige, wag mo ng basahin.
sa iba na lang.
wag mo ng pagtuunan ng pansin ang pahinang ito. wala naman tlga itong kwenta eh.salamat sa konting oras.
yaan nyo, sa susunod, me kwenta na uli.
haay.,

salamat

2008-08-06T20:37:00.004+08:00

PAUMANHIN

Ako po ay labis na humihingi ng paumanhin sa aking mga mambabasa.
ilang araw narin ang lumipas mula ng huli kong mapasok ang mundo ng mga bloggers!

Sagsag sa dami ng schoolworks, umaga na kung matulog. Paumanhin. ngunit sisikapin kong muling mapadalas ang pag dalaw ko dito.

mula nung dumating ang laptop ko at nabago ang gamit kong computer, wala na kong maisip na entry.

ano kayang connect? naiwan ata ang utak ko sa gamit kong pc dati.