5 years ago, Bataan was struck by news that Bishop Soc is coming. Si Bishop Soc daw ang bagong Obispo ng Bataan. Kasabay ng balita na iyon ang bulungan na, “sikat daw yun, celebrity!”
When I heard those things, naisip kong baka mahirap ngang lapitan si Bishop Soc. Dahil sabi nila, celebrity daw. Pero July 2, 2004 ng gabi – habang busy ang lahat na nag-aayos para sa installation nya kinabukasan, nagbago ang pananaw na iyon. Nagkasalubong kami sa rectory.
Tinanong nya ko, “Anong pangalan mo?” “Jay po”, sagot ko. Seminarista ka ba? Tanong nya ulit “Hindi po!” “Sakristan?” “hindi din po. Sa PYC po ako” Bigla nalang nya akong nilagyan ng KRUS sa noo sabay sabi, “ahh, Si Jay magpapari ha!”
5 years ago, tuwang tuwa ang Bataan. isang araw, magigising nalang tayo, 5 years later, umiiyak na ang bataan. Sigurado akong babaha ngayung araw sa Bataan, hindi dahil sa Bagyong Santi, malamang luha ang babaha.
Kung mababasa nyo lang po Father ang mga post ng mga kabataan sa Facebook mula nung gabing inanaounce na malilipat po kayo ng Lingayen-Dagupan, hanggang kagabi habang hindi po namin malaman kung ma eexcite po ba kami, o malulungkot dahil ngayon nga po ang inyong despidida mass. Malamang sobra po kayong ma totouch. Makikita nyo po doon kung pano po ipagsigawan ng mga kabataan sa internet, na mahal na mahal po namin kayo!
Mula pos a Kabataan ng Bataan, Maraming Maraming Salamat Father Soc! Maraming salamat po sa 2nd Saturday formation, maraming salamat po sa Pope John Paull II youth camp. Hindi na po namin ma-imagine ang susunod na summer youth camp next yea na wala kaming kasamang Bishop Soc. Maraming salamat sa importansya, empowerment at pagmamahal na ibinigay po ninyo sa amin. Ano man pong bagay na sinimulan nyo para sa amin, Pangako, itutuloy po namin! Ano man pong bagay ang naituro po ninyo sa amin, pangako, ibabahagi namin!
If by chance we meet again May it be full of blessings in the rain Yet for now all that I can say Is to God for you I'll pray. THE YOUTH OF BATAAN LOVES YOU SO MUCH FATHER SOC!
- Jay Quicho Oct. 30, 2009 Cathedral of Saint Joseph, Balanga City
Sadness creeps in and heart full of sorrow As I sat with clouded eyes, still crying. Nothing will be lost, I thought. All's well. I'll look forward to tomorrow.
All of these are foolish things to say. Foolish...fooling myself is what I'm doing. All the memories that I've known Cannot be replaced in any way.
Sure, new experiences will come. But will these outshine the old ones? Love and understanding have grown for five years. Hard to comprehend why it's all ending.
Life goes on, they say. But now all I want is life to be as it is. Joy fills my heart in this place. Nothing more to ask for, I prayed.
Goodbye...goodbye...final goodbye In these last few days of woe and sorrow. Tears mixed with laughter echoes in the halls As the cover closes in the final days of this chapter.
And If by chance we meet again May it be full of blessings in the rain Yet for now all that I can say Is to God for you I'll pray.
Sa totoo lang, dapat last week pa ang post na ito. Pero hindi ko kayang mag sulat. Ang sakit kaya. Tanong niyo bakit emo-emohan na naman ako? e kasi.. ganto yun.
Sept. 5 2009 (Saturday) Nagulantang ang Diocesan Youth Ministry. Nagkaroon kami ng malaking problema. Pero hindi ko na yun ikkwento dito. Ang tanging emotion na nangibabaw nung oras na yun, ay biglang bumagsak ang desire ko for priesthood.
nag text ako sa kay Bishop Soc,
ako: Bishop, pwede po ba kayong ma meet ng ilang members ng council tonight? we badly need you. sobrang broken po kaming lahat. please po.
After 3hrs. sumagot finally ang obispo. Bishop Soc: I am sorry to hear. But I wont be free tonight. I will set another time. Hold on.
tumagal ang 3 araw, pero wala pa din siyang text kung kailan niya kami kakausapin.
Sept. 8 (Tuesday) 6:00 pm
nagulat ako bakit biglang nanginig ang boses ni fr.perry after niya mag pa communion. nagsimula siyang mag announce.
"Effective 6pm tonight, Bp. Soc is the new Archbishop of the Diocese of Lingayen-Dagupan. Masakit man po sa loob, e kailangan nating tanggapin. Ipagpatuloy natin ang programang nasimulan niya."
gumuho ang mundo ko sa napakaraming dahilan. wasak na wasak ako. hindi pala. durog na! di ko na alam ang gagawin ko nung gabi na iyon.
una. dahil sa pagpapari ko. naidepende ko sa kanya ang pagpapari ko. wala pang dalawang linggo ng naibigay ko sa kanya ang matamis kong oo para sa pagpasok sa seminaryo. wala pang dalawang linggo ng nasukol nya ko at wala nakong nagawa kundi ang sumagot ng oo.
siya lang ang inaasahan kong makikipag usap sa mga magulang ko kapag papasok nako. pano na?
pangalawa. siya lang ang tanging pag-asa namin sa problema namin sa DYM. pano ngayun, ala na kaming obispo?
hindi kami natulog magdamag ng mga kasama ko sa DYM. nasa mga bahay namin kami, pero magkaka chat kami, magkaka text. pareparehong naghihinagpis sa biglaang announcement na nagpaguho ng mundo namin. nag desisyon kami na hindi kami papasok. yung iba sa amin ay teacher. yung iba ay nag oopisina. yung iba naman ay estudyante. wala rin kasing matinong mangyayari kung papasok kami. puyat kami. at sirang sira din ang mundo namin.
pero ang lahat ng ito ay nagkaroon ng sagot kinabukasan.
Sept. 9 (Wednesday) 9:00am umakyat ako kay father perry para may mahingahan ng bigat ng loob. pero may interview sya sa ikakasal. bababa nako pabalik ng office ng bigla kong nakita si Bishop na paakyat ng kumbento. di ko alam ang gagawin.
aastras ba ko? magtatago? papasok sa chancery? o sa chapel?
di ko siya kayang kausapin dahil siguradong iiyak ako. pero bigla syang tumingala. nakita nya ko.
sabi nya" halika nga jay, mag usap tayo."
pagpasok ko sa office nya. nagsimula ang pag-uusap. pinagusapan muna namin ang problema. pagkatapos, ang pag alis na nya ang pinag usapan.
ako: (nanginginig ang boses) kelan po kayo aalis? pwede po bang tapusin nyo muna po ang Mt. Samat Pilgrimage?
Siya: hindi pwede eh. kailangan ma install ako dun in two months. pero pag wala pa kayong obispo, dadating ako sa Mt. Samat.
*katahimikan* sabay tulo ng luha ko. sinampal nya ko sabay tayo.
niyakapap niya ko ng matagal sabay sabi: "magpari ka pa din ha. magpapari ka pa din kahit anong mangyari." "mag iingat kayo, at wag nyong papabayaan ang Mt.Samat Pilgrimage."
anong sinagot ko? siyempre, wala. dahil parang bata na akong umiiyak. tas tumalikod na ko at nagpaalam.
pinagpatuloy ko nalang sa office ang pag iyak ko.
aaminin ko, hanggang ngayun di ako maka move on. ang hirap tuwing maiisip ko.
pano na ang HERO? pano na ang Bataan, Bayani at Banal? Pano na ang taunang Mt. Samat Pilgrimage? ganoon pa din kaya ang response ng mga kabataang sasama?
hindi ko maimagine ang Mt.Samat Pilgrimage na walang Bishop Soc. at hindi ko maimagine ang Bataan ng walang Bishop Soc. dati hindi kilala ang Bataan. pero naipakilala ito ni Bishop Soc sa buong bansa.
pag sinabi mong bataan, ang sagot nila, "wow, nandun si bishop soc!" at ako naman na makakarinig nun, siyempre magyayabang.
haaay. naalala ko nung isang umaga. tinext ko siya:
ako: Good morning Archbishop! - aba agad nag reply. Siya: Father Soc! Gusto mo ng away?
ayaw kasi niya magpatawag ng Bishop. father lang. e lalo ngayun. Archbishop na siya.
haay. mag tetext pa din kaya siya ng jokes tungkol kay erap, manny pacquiao at aling dionisya? May babati pa kaya ng Good morning, Good night? May babati pa kaya sa amin tuwing may maganda kaming nagagawa sa Youth Ministry?
nung isang gabi, nakareceive ulit kami ng text. nagpapaalam na siya. at nagiimbita sa installatation nya. sa dulo ng text nakalagay, "God knows I love you all!"
aw. ang sakit.
siguro nga ang Edsa Shrine ang FIRST LOVE niya. pero naniniwala akong ang BATAAN ang kanyang ONE TRUE LOVE.
antayin nyo ko Archbishop. kayo pa din ang mag oordain sakin. kahapon ay nag text si Rev siopao sa kin.
"I look forward to that day that I will concelebrate mass with you and Father Soc." sana isa ng Obispo si Rev. that time. at isa ng Cardinal si Father Soc. wag muna pope. baka maging malabo na kasi na maka misa ko sila.
kung sino man ang makakabasa nito, please do pray for our diocese. sana pagkalooban kami ng obispo na hindi aalisin ang programs na talaga namang nag click sa bataan lalong lalo na sa mga kabataan.
haaay! isa pa, haaay! sabi nga ni Kris Aquino, "It would take a lifetime for us to be okay. "
hindi ko alam kung anong anghel ang kumakalabit kay Jara. na tuwing kailangan ko yung advices niya, bigla nalang siyang nandyan ng di ko inaaashan.
this letter was sent thru email again.
and you know what? this letter was sent last July 16, 2009 pa pala.
at hindi ko alam kung anong nangyari. bakit hindi ko nabasa to.
at hindi ko rin alam kung anong anghel ang kumalabit sakin
para mab browse muli ng emails ko.
ngayun pa.
ngayon pa na sobrang kailangan ko yung mga salita na binitawan nya sa sulat na to.
01:42,150709
What gets you out of bed in the morning? Ü
“What are you in love with, what seizes your imagination, will affect everything. It will decide what will get you out of bed in the morning, what you will do with your evenings, how you will spend your weekends, what you read, who you know, what breaks your heart, and what amazes you with joy and gratitude.”
…
I know it will be a narrow road, and it won’t be easy.
…
I didn’t know what to expect.
I read again the message of Bro. Utoy from your blog, “I understand your apprehension basta tungkol sa vocation. Tama ka, hindi mo ito basta-basta madi-discuss kahit kanino nang di sila maiilang, maguguluhan, magdududa o mawawalan ng interest. At ang hirap ngang humanap ng taong makakausap tungkol dito, yung tipong sisiryoso at mag-eencourage sayo. And to think, this is the time when you needed all the the support and prayers you can get.”
Haauy. Immediately, I sensed a boo-boo moment. Was it inner peace? I later learned why.
Love kept us going.
Haauy.
Remember, how God fixed and prepared everything in fine, appreciating life as we see it through our eyes. Then suddenly, God surprises us, share that corner until it became our world. Pym was shared and became our second family.
Our four years being together went by smoothly. We were best friends. We could cry and laugh together. ü
…
It was battle inside- to let go or hold on. It was a total wreck.
Paulit ulit akong kinukulit ng isip kong balikan ung mga panahong nakaupo lang tayo nagkwekwentuhan, nagtatawanan, nagkukulitan, ung kapeng pinagsaluhan natin nung kahapong Masaya tayo, ung mga istorya mo, pati mga luhang, ewan ko ba, bigla nalang pumapatak.
Tapos Isang araw…….
haay..
… parang ang layo na.
Literal malayo nga, nasa Baguio ako, nasa Bataan ka. Ilang milya rin yun. Pero hindi lang pala sa milya masusukat ang distansya… pagkagising ko kahapon, eto na :’(
I had tears in my eyes reading your blog how people loved you at your hour of need.At paulit ulit kong naririnig ung bokasyon, bokasyon.
……..haay. BOKASYON.
Natawa nalng ako bigla, bakit kasi iniiwasan kong pakinggan e assigned tone ko nga pala yun para sayo.
Oo, at Pinagdarasal kita.
Ako na ata yung pinakamadalas mong paglabasan niyan. Ako na ata ang pinakamadalas makarinig niyan. Ako na ata ung madalas mong iyakan sa nararamdaman mo.. Ako na yata ang laging magsasabi, “mahal na mahal ka ng Diyos at maswerte ka dahil mas mahal na mahal ka pa Niya ngayon.”Hindi to ordinary sa isang girlfriend, ang weird. Oo ang weird talaga, kahit ako nawiwirduhan talaga. Pero pinakamasarap na paguusap natin, tuwing umiiyak ka sa harap ko, nahihirapan, naguguluhan, natatakot. Kasi naman mas nakikita kong, bukas, Magpapari ka.
Lord said, “…Look, I am going to seduce him, lead him into desert and speak to his heart…”
I whispered: You have seduced him, Lord, and he let himself be seduced, so be it!”
Totoo, naniniwala rin ako na may bokasyon ka. Sa mahabang panahong pagkakakilala ko sayo hindi ka sumusuko sa nararamdaman mo. Hindi mo titiisin yung galit ng magulang mo tuwing uuwi ka galing sa simbahan, *pagod, gutom, masama na yung pakiramdam kung walang nagtutulak sayo. Hindi ka makakaramdam ng kagaanan sa paglilingkod at hindi ka magkakaganyan kung walang napakalaking nagtitiwalang Diyos sayo.
May halong lungkot at pagtatanong sa puso ko nung binabasa ko yung blog mo.
“Di mo magagawang pumunta ng lihim sa Manila for a vocsem kung walang grasya ng Diyos na nagpalakas ng loob mong gawin yun.”
Oo nga. Hindi mo magagwa yun kung hindi ka nagaalab sa tawag Niya. Oo nga hindi mo magawa yun dahil nanghihina ka nga eh pero dahil sa grasya ng Diyos, nagkaroon ka ng liwanag, nagkaroon ka ng lakas ng loob.
Jay. There is “one person out there just for you”- His name is Jesus, and He wants the best for you.
Discover in prayer how God wishes you to act.
Discern more.[it’s the feeling that we discern, not just the ideas.]
DECIDE.
[[ don’t discern forever sabi nga ni Bro Utoy “there is never really the right time. We can always say, di pa ako ready kasi kailangan ko pang mag-grow up, kailangan kong tulungan ang family ko, kasi nandyan pa si Sugar, kasi ganito, kasi ganyan. Kapag ganun ang mindedness, tatanda ka na lang eh hindi ka pa rin makakapasok.” Ang galing. Fall in love, stay in love and it will decide everything. ]]
About the signs thingy,
I agree again with Bro. Utoy, look at the signs, moreover, signs are to be tested. Don’t just decide based only on signs because devil can also produce all those signs. -Fr. Green
I’m happy nilalabas mo tong nararamdaman mo sa mga kaibigan, perhaps thru blogging, para hindi lang ikaw yung nagdadala. Continue seeking spiritual direction from somebody more experienced. Ang dami ko ring natutunan sa sinabi ni Bro. Thank you sa mga katulad Niya, he spoken like Erps. :))
I know it will be a narrow road, and it won’t be easy.
Jay, sa huli kalooban pa rin ng Diyos, wag kang magalala, wag kang matakot, wag kang malungkot. Anu pa man, palagi lang kaming nandito, palagi lang rin akong nandito. Pamilya tayo di ba. Makakaasa ka sa mga panalangin ko. Hindi man madalas ako ung nahihingan mo ng lakas ng loob at sinu nga ba naman ako sa lakas na maibibigay Niya, makakasiguro kang kasama mo ko sa paglalakbay. Hindi nga lang tayo nakaksiguro kung hanggang saan, hanggang kailan. Maraming nagdadasal para sayo. You’re very much loved Kuya, Jay.
Till here..
For the one called, it is being loved by Christ that moves us to get out of bed in the morning.
Fall in love, stay in love and it will decide everything.
P.S.
hindi ko magawang magkomento sa mga sulat mo. hindi rin kasi ako magaling dito. never rin atang lumabas sa bibig ko ang mga to. Masaya lang ako ngayon. Basta.. lucky day today. Ok tayo. :’)
Lord said, “…Look, I am going to seduce him, lead him into desert and speak to his heart…” I whispered: You have seduced him, Lord, and he let himself be seduced, so be it!”
Lucky day today and I know you know what I mean. ü
I believe that there’s much more into you na hindi ko pa nakita sa loob ng apat na taon at siyang manghihingi ng atensyon mo ngayon.
*nga pala, hindi ka expressive eh pero this time you expressed more than enough.
Magpapaka-fan na ko. ang galing ng mga sulat. Ang galing mo magsalita. God is in you. ü
May potential ka!. :))
You are The Best.ü
jara.. ü
thank you so much jara.
thank you for always being there.
please keep on praying for me.
hindi biro yung pinagdadaaanan ko ngayon.
kakaiba mag iwan ng test si Lord.
at palagay ko bumagsak ako. :(
akala ko decided nako. then suddenly.
di ko alam ang nangyari.
mukang kailangan ko pa ng mahabang panahon to decide, to discern.
i hope to find my place, so my life can fall in place.
i know in time i'll find place, in the greater scheme of things!
isang buwan ang nakalipas, nang sabihan ako ng parish priest ko ng isang sekreto.
ang paring matagal na nawala, na itinuring na kapatid ng tatay ko, ay bumalik na.
kaya lang, may malubhang sakit sa puso.
sa loob ng isang buwan, ako ang nagbantay sa kanya sa ospital kapag walang klase. ako ang tinatawagan nya kapag may kailangan sya, o kaya naman ay walang makausap.
pare-pareho ang text messages nya sa akin, "anong oras ka pupunta dito?"
nung isang linggo, ay lumala ang sakit nya. hirap sa paghinga. pero hindi ko inisip na ito na ang huling Linggo na sasamahan ko sya sa kanyang paghihirap.
sabado ng umaga, kahapon, pinalabas nya ang kasama kong bantay.
kahit hirap sa paghinga, inalis nya ang oxygen, para makausap ako ng maayos.
"Hindi na ko magtatagal, malapit na kong mamatay. masaya naman ako dahil nakapaglingkod ako sa Diyos at sa tao. ito ang kapalaran ko, hindi na ko magtatagal. I am ready to face the Lord. handa na ako. wag kayong malungkot sa pag alis ko. nakahanda na akong humarap sa kanya. pinauwi ko na rin ang mga kapatid ko sa Quezon, ayokong makita nila akong nahihirapan."
parang sasabog ang puso ko sa sakit. hindi ko alam na masasaktan ako ng sobra sa pamamalaam nya saken. ang alam ko lang na kuneksyon naming dalawa, malapit sya sa tatay ko. bukod dun wala na. pero sa pagkakataong iyon, parang mas naging malapit pa ko sa knya kesa sa lahat ng tao. nabigyan ako ng pagkakataon na magpaalam nsya saken.
mabigat ang maghapon. pero pilit pinagaan. nakuha pa namin mag picture-picture. pero alam ko, anu mang oras, maaaring bigla nalang tumigil ang puso nya sa pagtibok. maaring bigla nalang nya kong iwan mag isa sa kwarto.
kinabukasan, maaga ko syang pinuntahan sa ospital. alas-sais ng umaga. para bang may kung anong tumulak sa akin para puntahan sya agad. parang namiss ko na din sya. nakita ko sa pinto, "NO VISITORS ALLLOWED."
pinalabas ulit nya ang kasama kong bantay, at muli. nag paalam sya. yun na ang huli nyang pamamaalam sakin. sinabi nya lang ulit na malapit na syang mamatay. inutusan nya kong tawagan ang mga pamangkin nya at sabihin na umuwi na din sila ng Quezon. sumunod ako. pero hindi naman sumunod ang mga pamangkin.
pagkatapos kong tawagan ang mga pamangkin nya, hinananap nya sakin si Papa.
"nasan ang papa mo? hindi ba pupunta? sabihin mo pumunta dito."
alam ko na na magpapaalam na din sya. pagpasok ni papa, nagsalita si father alfred.
"jay, sabihin mo na."
..."ano pong sasabihin ko?"
"sabihin mo, nanghihina na ko, malapit nakong mamatay."
tumulo ang luha ni papa pagkarinig nun. mawawala ang pari na itinuring nyang kapatid.
matagal na panahon na hindi nagsisimba ang tatay ko, puro bisyo.
pero si father alfred ang nagpabalik sa kanya sa simbahan.
nagpipigil ako ng luha ng mga oras na yun. kitang kita ko kay papa na nasaktan sya. kitang kita ko kay fr.alfred na hindi nya kayang magpaalam kay papa. ipinadaan pa nya sakin.
si papa ang huling request ni fr.alfred na tao na gusto nyang makausap.
alas-nuebe ng umaga, dinala sa icu si father. ang alam ko lang, hirap sya sa paghinga. pero nakakatayo sya. nakakalakad. nakakahiga mag isa sa kama sa ICU.
alas-dose ng tanghali, sinamantala ko ang pagkakataon na makatabi sya sa loob ng ICU. nag mano ako sa kanya.
sabay sabi " father, pagdasal nyo din po ako. gusto ko ding maging pari tulad nyo."
tumango siya. hindi ko na napigil.
lumabas ako at lumayo sa mga kamag anak nya. at nag iiyak na parang bata.
sinundan ako ng pamangkin nya at tinulungan lang akong umiyak!
ang sakit sakit. di ko namalayang napamahal din ako sa kanya.
alas dos ng hapon, may paring dumalaw na may malubhang sakit din. isang matandang pari na malapit din sa akin.
LOLO MONSI kung tawagin ko sa kanya.
lumabas ako ng ICU para bigyan ng privacy ang pag uusap nila.
pero ipinatawag ako ni father alfred. dun lang daw ako sa tabi nya at hawakan ko ng oxygen nya.
sabi ko kay father, "dito lang ako sa tabi nyo. di ko kayo iiwan. lakasan nyo ang loob father. "
di napigilan ang tulo ng luha ko ng pagmasdan ko ang pangyayari.
isang matandang at malubhang pari, binibigyan na ng lakas ng loob ang isang
pari na nag-aagaw buhay.
maya-maya, nagdatingan ang iba pang kamag-anak at kapatid ni father alfred.
pinalabas ako ni father alfred para sabihin na papasukin isa isa ang kamag anak,
sisilipin lang sya. at lalabas na.
pinapirma na din ang mga kapatid na hindi na kakabitan ng tube si father, anu man ang mangyari.
si father alfred mismo ay ayaw ng magkapakabit ng life support. kung hindi naman sya gagaling sa life support, wag nalang daw.
mga alas tres at kalahati ng hapon, ayw nya ng magpaoxygen. inaalis nya na ang kamay ko. iniiwas na din nya ang muka ko. ayaw na nyang mag oxygen. nagsumbong ako sa nurse na ayaw nyang mag oxygen, pero walang magawa ang mga nurses.
nagsalita si father alfred. "tama na please. nahihirapan nako. gusto ko ng magpahinga. lalo lang ako nahihirapan sa oxygen."
"JAY, LUMABAS KA NA. "
wala akong nagawa. kundi magsumbong sa mga kapatid at kamag anak. pero wala na. desisyon na iyon ni father alfred.
15 mins later, nakita kong nagkakagulo na sa loob.
pumasok ako.
na cardiac arrest na si father.
tinawagan ko si bishop at ang parish priest para sa instructions.
Isang CPR lang ang gagawin. pag hindi na revive, tama na.
wala na kong mailabas na luha. ang bilis ng pangyayari.
dumating si bishop at inutusan akong ihanda ang mga isusuot ni father alfred.
at dalin sa funenaria. doon na kami nagkita ulit ni father alfred. maputla at malamig na sya.
wala na talaga sya.
nahihirapan ang kalooban ko ngayun sa nangyari.
nasasaktan ako dahil namimis ko sya.
nasasaktan ako dahil nasanay akong kasama ko sya araw araw.
pero masaya na din ako. dahil alam kong payapa na sya. hindi na sya hirap sa kanyang karamdaman.
nakapag picture pa kami ni father alfred bago sya dalin sa ICU.
A letter from Bro. Utoy this letter was sent thru email last march pa. and i decided to post it here. binasa ko ulit yung letter, at sobrang gumaan talaga ang pakiramdam ko..
to bro.utoy, kung mababasa mo po ito., sorry.. di ko na napagpaalam po sayo.. pero gusto ko lang po i share yung letter nyo. i believe meron din po kahit papanong reader na napapadpad dito na naghahanap din ng answer about their vocation.. baka makatulong po.. at sobrang happy talaga ko everytime i read this letter. [hindi po bola yun ha?]
so heres the letter.. __________________________________________________________________
Dear Jay,
Peace!
I decided to answer your comment through e-mail kasi baka magtanong ang iba, bakit yung comment mo lang ang sinagot ko. mahirap na't baka mabawasan ang aking lilimang readers.ü
I understand your apprehension basta tungkol sa vocation. Tama ka, hindi mo ito basta-basta madi-discuss kahit kanino nang di sila maiilang, maguguluhan, magdududa o mawawalan ng interest. At ang hirap ngang humanap ng taong makakausap tungkol dito, yung tipong sisiryoso at mag-eencourage sayo. And to think, this is the time when you needed all the the support and prayers you can get.
I went to your blog and read your lenten reflection on wine. ang galing ah. that piece shows that you're wise and mature beyond your years. Dahil dun, alam ko na hindi mo kailangan ng payo. Just like everyone else, just like me, just like Matthew at the tax collector's table, kailangan mo lang ng affirmation. Still, let me say my piece about your vocation. I do not know you personally, but I do believe you have a call. Totoo, naniniwala ako na may bokasyon ka. Isipin mo na lang, Jay, you won't have this much interest on becoming a priest kung walang nagtutulak sayo. You won't be so fired up about the Church kung walang nag-inspire sayo. Di mo magagawang pumunta ng lihim sa Manila for a vocsem kung walang grasya ng Diyos na nagpalakas ng loob mong gawin yun. You really are being lead to this call, you are being guided to something greater than what you imagine. Di ko sasabihin kung mali yung Jesuit o si Bishop about signs. Ito lang ang sasabihin ko. Don't look for signs. Look AT the signs. You don't have to ask God for signs. God has already given you them to you, you'll only have to be sensitive enough to see them.
As for the big decision, there is never really the right time. We can always say, di pa ako ready kasi kailangan ko pang mag-grow up, kailangan kong tulungan ang family ko, kasi nandyan pa si Sugar, kasi ganito, kasi ganyan. Kapag ganun ang mindedness, tatanda ka na lang eh hindi ka pa rin makakapasok. Don't wait for all things to get resolved, kasi walang katapusan yan. Go kung go! Things will take care of itself along the way. Let the dead bury the dead, sabi nga ni Kuya Jesus. Anytime that you choose, basta pinagdasalan at pinag-discernan at hindi isang decision made during turbulent times, right time iyan, Jay.
Jay, I don't promise na magiging pari ka nga in the end. Di kita ganung kakilala para masabi ko yun. Ikaw pa rin ang makakasagot nyan.. But I can assure you, I'll pray for you along the way. If you feel you're being called sa Jesuits then be with the Jesuits. While they have the most difficult formation, theirs also is the most wholistic and most effective. You may want to try diocesan priesthood too, like Jhoen AND study at the Jesuits, kasi posible rin yun, medyo magastos nga lang.ü Or you may visit other religious congregation, Bahala ka. Basta give your all. Yang igive-up ang girlfriend, trabaho at pamilya, maliit na bagay lang yan kumpara sa mga biyayang ibibigay sayo ng Diyos.
I don't know why am I writing you eh di naman kita kilala. Pangalawa eh sobrang busy ko nga. I just felt I need to affirm you. Probably because when I was at that stage too, I felt alone, misunderstood, pressured. Kaya naman, be assured of my prayers for you. Di ako kagalingan magdasal pero wala naman yan sa galing. God will hear my prayers for you just the same. And pray for me too. Kailangang kailangan ko rin ang mga dasal mo.
Para sa mga Pinaka-mamahal kong Kabataan ng Balanga...
5 taon na pala akong kasama nyo sa paglalakbay.
ang dami ng nangyari.
ang dami kong natutunan.
ang dami ko ng nakasama.
at ang dami na ring umalis.
pero iba ang pagkakataon na to.
sa loob ng limang taon, ngayon lang ako nakaramdam ng
sobrang lungkot!
madalas, nagsusulat ako dito kapag gusto kong sumigaw ng malakas para lang mailabas yung nararamdaman ko. Baka makagaan naman kasi ng pakiramdam kung sisigaw ako.
pakiramdam ko ngayon hindi magiging sapat yung literal na sigaw lang para mailabas yung lungkot, yung bigat ng puso.
daig ko pa yung iniwan ng girlfriend.
dahil apat sa inyo ang aalis.
at ewan ko ba. nananadya ata ang tadhana.
akalain ko ba naman na mga importanteng tao pa sa ministry ang aalis.
para kay Karen:
mag-aral kang mabuti ha.
wag sanang maging hadlang yung dami ng problema
sa pag-aaral..
mag-iingat ka.
alam kong ang dami mong dinadala ngayon.
nasabay pa na kailangan mong umalis ng bataan.
kung kelan kailangan mo sana ang mga kaibigan mo dito..
kapag may kailangan ka, wag kang mahiyang magsabi samin.
Para kay Mart:
sayang. sandali palang tayong nagkasama.
pero sobrang bilib ako sayo.
ang tagal mo ding pinag isipan ang pagpasok
sa seminaryo, at ngayon matutupad na ang pangarap mo..
tatagan mo ang loob mo..
para kay khen:
brad. lakasan mo ang loob mo.. alam kong hindi madali ang
pinagdaanan mo bago ka tuluyan makapagdesisyon na pumasok ng
seminaryo..
sobrang pinagmamalaki kita.
at sobrang masaya ako para sayo.
salamat sa pagtitiwala. salamat at ako ang napili mong takbuhan
nung mga panahong gulong gulo ka sa pag dedisisyon.
salamat.
at kung dumating ang panahon na kelangan mong
magpalit ng desisyon, lagi mong tatandaan ang sinabi ko..
wag mong isipin ang sasabihin ng ibang tao..
ang mahalaga, ang laman ng puso mo ang masunod.
ang tapang mo!
dahil yung ilang taon ng gumugulo sa utak ko, isang taon mo lang sinagot.
ako kaya?
ipagdasal mo ako palagi ha.
at para kay divine:
ikaw yung pinaka malalayo samin.
salamat sa sobrang pagtitiwala divine.
may mga bagay na tayong tatlo lang ng Obispo
ang nakakaalam.
lagi kong ipagdadasal yun divine!
at sobrang proud ako sayo..
salamat sa lahat ng naitulong mo saken.
salamat.
ako pa rin si kuya jay. wag nyo kong kakalimutan lalo na pag nanghihina na kayo..
nakahanda akong palakasin ang loob nyo kahit wala ng matira sakin.
at para sa mga maiiwang kabataan na kasama ko...
ganun talaga.
"Kapag may kailangang idagdag ang Diyos, may kailangang ibawas."
lagi nalang natin silang ipagdasal.
salamat! salamat sa masayang may 29 at 30.
di ko yun makakalimutan sa buong buhay ko...
hindi ko malilimutan yung mga salita na sinabi nyo nung gabing yun.
salamat.
salamat sa pagtitiwala, sa respeto, sa lahat ng suporta at pagpapalakas ng
loob. salamat dahil hinayaan ninyong maglakbay kayo na kasama ako.
pero ano mang magagandang bagay ang sabihin nyo sakin,
isa lang ang dahilan nun kaya ko nagawa lahat ng yun.
yun ay dahil mahal na mahal ko kayong lahat!
puno ng lungkot ang dibdib ko,
hindi ko kasi maimagine na papasok ako
ng opisina na hindi ko na kayo makikitang lahat.
may kulang na.
di ko maisip na yung lagi kong nakakasama sa hapon pagkatapos ng
klase, hindi ko na makakasama.
di ko maisip na yung nakakasama kong magserve sa youth mass, di ko na makakasabay sa pagseserve...
isipin nalang natin na may mga magagandang plano pa ang Diyos para satin.
hindi pa huli ang lahat para magsaya sa kabila ng may aalis.
dahil malay natin, sa mga aalis nating kasama,
may magmamadre pala, at may mga pari na!
mga kabataan ng balanga,
sobrang mahal na mahal ko kayo!
may kakaiba sa inyo, na di ko maipaliwanag kung ano..
kaya labis labis nalang kung ipagmalaki ko kayo
sa mga kasama kong lider-kabataan..
ang daming bagay na ang pinagpalit ko para sa inyo..
at hinding hindi ko pagsisihan yun.
ano man ang kahinatnan ng buhay ko,
matuloy man ang hangarin ng puso ko sa pagpapari,
isa kayo sa bumuo ng desisyon ko.
lagi natin ipagdasal ang isa't isa...
ano mang oras na kailangan nyo ng makakausap,
i will always be here for you...
always remember:
My heart belongs to you!
I Promise to Love You More, Serve You More, and to Make You HappyEveryday for the Rest of Your life!
tayo ang may kasalanan, at namatay Siya alang-alang sa sa atin..
that is how much God loves us.
He died for us.
matagal na natin naririnig 'to.
pero tiyakin natin, tayo dapat yun.
We will never completely understand how much God loves us.
If you wuould understand how much God loves you,
you would die!
Because it would be to much to contain by your limited mind and your limited heart.
____________________________
ito ang pinaka touching holy week ng buhay ko...
naiiba sa mga nakaraan.
nung una, medyo nakaramdam ako ng lungkot.
wala ni isang bagay ang nai-assign sakin sa darating na summer youth camp.
pero ang surprises talaga Niya laging nasa huli.
isang Linggo bago ang Semana Santa,
nag text ang Obispo.
"Are you free tomorrow morning to see me in my office? I
need your help for the Holy Week recollection. 9am?"
syempre ako naman kinabahan. di ko alam ang ipapagawa sa akin.
nagkita kami kinabukasan. nagpagawa siya ng video clips na gagamitin nya sa kanyang
talk ng 3 consecutive days.
o diba.
at hindi natatapos dun.
kinabukasan, pagkatapos namin magkita.
nagtext muli siya,
nagpapa organize naman ng youth ng Balanga para veneration of cross.
syempre ako naman, touched ako.
nagtitiwala kasi siya sakin.
natapos ng maayos ang three day recollection ng obispo sa katedral.
pagkatapos ng kanyang reccollection,
I had a great confession! ang sarap sa pakiramdam. gusto kong tumalon,
sumigaw. nawala ang dinadala kong mabigat.
isa rin ako sa assistant nung paring incharge sa altar of repose ng Maundy thursday.
aba. so proud ako. ang galing kasi ng pagkaka design nya. at katulng nya ko.
medyo naturuan din nya ko kung pano mag painting.
oha.
dumating ang Biyernes Santo, kung saan medyo challenging ang assignment na binigay sakin ng obispo. at nayari ulit siya ng maayos. Thank God!
Si Lord ang may gawa. hindi ako.. :)
after ng veneration of the cross, nagkasalubong kami ng obispo,
sabi niya. "ang galing naman ni jay!"
thank you lang ang isinagot ko.
turo kasi niya sa amin dati,
when people say thank you, say welcome.
when people say congratulations, say thankyou! thats all!
at nung gabi, nag text siya.
"Biyaya ka talaga! thank God for youth like you and your work for the church!"
at lastly, kanina bumati siya ng happy easter.
"The risen Christ loves you!"
haaaaaaay!
ang sarap sa pakiramdam.
ang sarap sa pakiramdam ng na aapreciate ng mga tao yung nagawa ko..
salamat po.
hindi pala ako dapat malungkot dahil wala akong gagawin sa youth camp.
mayroon kasing ibang ipapagawa pala ang Diyos sa akin.
hindi ko pinost dito ang mga text messages ng obispo sakin para magyabang or anything.
gusto ko lang makwento ng buo ang storya.
ito ang pinakamakabuluhan at touching Holy Week for me.
iba talaga magmahal ang Diyos.
sa kabila ng pagkakasala, nagtitiwala.
sa kabila ng kahinaan, magmamahal pa din.
ito rin yung panahon para makabawi ako kahit pano
sa aking youth members sa Cathedral.
napabayaan ko sila dahil sa dami ng work sa Diocese.
nakalimutan kong may trabaho din pala ko sa parokya.
kung mababasa man ng mga kasama kong kabataan ng Balanga ito,
ito ang mensahe ko for them.
"BALANGA YOUTH, THANK GOD FOR YOU! THE RISEN CHRIST LOVES YOU, KUYA JAY LOVES YOU TOO!
panghuli.
ang Lenten Season na ito ang nagpatingkad lalo
sa aking bokasyon.
magsilbi sa mga kabataan sa abot ng makakaya,
magsilbi sa Simbahan ng buong sigasig,
at ialay ang buhay para sa Diyos hanggang sa huling minuto ng buhay ko..
Lord God, I'm almost there.
kakapit po ako sa Inyo ng mahigpit.
wag po Ninyo akong bibitawan.
darating ang araw, maiaalay ko din po ang buong buhay ko para sa sanlibutan
para kahit papano makabayad po ako sa sobrang pagmamahal na
patuloy mo pong ipinagkakaloob sa akin.
I LOVE YOU LORD!
Itulot Mong sa 'Yong pag-ibig ako mamatay, Itulot Mong sa 'Yong pag-ibig ako mabuhay. Itulot Mong ang huling pintig ng aking puso ay maging tanda ng isang wagas na pag-ibig ng isang wagas na pag-ibig.
Pag-aalay ng Sarili (Lionel Valdellon)
Panginoong Hesus ako ay nakikiisa sa 'Yong walang hanggan at walang katapusang 'sangkatauhang pag-aalay.
Iniaalay ko ang aking sarili sa bawat araw ng aking buhay At sa bawat sandali ng bawat araw ayon sa 'Yong pinaka banal at kagalang-galang na kalooban.
Ikaw ang naging alay para sa 'king kaligtasan. Nais kong ako'y maging alay mg 'yong pag-ibig.
Tanggapin Mo ang aking ninanasa Kunin Mo ang aking handog. Malugod Mong pakinggan ang aking hinaing.
Itulot Mong sa 'Yong pag-ibig ako mamatay, Itulot Mong sa 'Yong pag-ibig ako mabuhay. Itulot Mong ang huling pintig ng aking puso ay maging tanda ng isang wagas na pag-ibig ng isang wagas na pag-ibig.
Ako si Jay,pwede din Joseph, ayoko un. Masyadong pormal. puede din namang Jose. 'wag pala! pang matanda.
Ipinanganak sa Lungsod ng Mandaluyong, lumaki at tumanda sa Lungsod ng Balanga.
bente anyos. walang asawa. pero may iniibig.
nag-aaral ako sa paaaralan ng mga Bayani. at gusto ko din namang maging bayani.
Bayani sa puso ng pamilya ko, at bayani sa puso ninyo. [kung paano?, di ko din alam]
Isa akong lider kabataan sa aming parokya. pero hindi 'kilusan' ang aming samahan. Isa kaming grupo ng kabataan ng parokya na nakatutok sa paghubog sa aming sarili upang maging kapaki- pakinabang pa sa aming parokya at lipunan.
madami akong problema. natural sa akin yun.pati kasi problema ng iba, pinoproblema ko na din. Problema ko din ang patuloy na pagtaas ng presyo ng produktong petrolyo, problema ko din ang kahirapan ng Pilipinas, problema ko din ang muling pagbagsak ng ekonomiya ng Pilipinas. Problema ko yun, dahil apektado ako nito!
mahilig akong kumain. [tumataba na daw ako!] syempre, merong aangal! mahilig sa kape. Adik sa tsokolate. sipuning bata. [kinalakihan ko na 'to eh.]
marami akong gustong maging. gusto kong maging inhinyero, ngunit may hangarin din sa pagpapari. tanong nyo kung bakit di pa ko pumasok ng seminaryo? Ang sagot: Gusto ko munang maniguro. nakakahiya atang mapalabas ng seminaryo!
Gusto ko din baguhin ang takbo ng buhay ng pamilya ko. sympre, katulong ko dito ang mga kapatid ko. teka. di lang pala pamilya ko, buong angkan namin... at kung gagawing akong instrumento ng Diyos ng pagbabago, aba, gusto ko din baguhin ang mukha ng mundo. kahit kapalit pa nito'y ang buhay ko...
Panginoong Hesus ako ay nakikiisa sa 'Yong walang hanggan at walang katapusang 'sangkatauhang pag-aalay.
Iniaalay ko ang aking sarili sa bawat araw ng aking buhay At sa bawat sandali ng bawat araw ayon sa 'Yong pinaka banal at kagalang-galang na kalooban.
Ikaw ang naging alay para sa 'king kaligtasan. Nais kong ako'y maging alay mg 'yong pag-ibig.
Tanggapin Mo ang aking ninanasa Kunin Mo ang aking handog. Malugod Mong pakinggan ang aking hinaing.
Itulot Mong sa 'Yong pag-ibig ako mamatay, Itulot Mong sa 'Yong pag-ibig ako mabuhay. Itulot Mong ang huling pintig ng aking puso ay maging tanda ng isang wagas na pag-ibig ng isang wagas na pag-ibig.
